کاربست روش داستان گویی دیجیتال در آموزش مفاهیم انتزاعی شعر به دانش آموزان مقطع متوسطه اول

مفاهیم انتزاعی شعر نظیر نماد، استعاره و تمثیل، همواره به عنوان یکی از دشوارترین مباحث آموزش ادبیات فارسی در مدارس مطرح بوده اند. روش های سنتی تدریس که غالبا مبتنی بر حفظ تعاریف و شناسایی صور خیال در متون کهن است، نتوانسته است درک عمیق و ماندگاری را در دانش آموزان ایجاد کند. این مقاله به بررسی کاربست «روش داستان گویی دیجیتال» به عنوان رویکردی نوین برای آموزش مفاهیم انتزاعی شعر می پردازد. با اتکا بر مبانی نظریه های چندرسانه ای یادگیری (مایر) و سواد بصری، این پژوهش نشان می دهد که چگونه ترکیب عناصر دیداری، شنیداری و روایی در داستان های دیجیتال می تواند درک مفاهیم انتزاعی شعر را برای دانش آموزان مقطع متوسطه اول تسهیل کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که داستان گویی دیجیتال با ایجاد پیوند میان امیج متن و تصویر، زمینه سازی عاطفی برای درک لایه های معنایی، و امکان تجسم بخشیدن به مفاهیم انتزاعی، می تواند به عنوان روشی کارآمد در آموزش ادبیات فارسی مورد استفاده قرار گیرد. در پایان، مقاله الگوی عملی برای طراحی و اجرای داستان های دیجیتال در کلاس ادبیات ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی دیجیتال ، مفاهیم انتزاعی شعر ، نماد ، استعاره ، تمثیل ، آموزش ادبیات فارسی.