تاثیر PDMS بر پوشش سیلیکا تولید شده به روش سل-ژل

جهت ایجاد خاصیت ضدبازتابی روی شیشه های سلول های خورشیدی از پوشش سیلیکا استفاده می شود. پیوندهای پلیمری همچون پلی دی متیل سیلوکسان منجر به ایجاد پیوندهای قوی و در نتیجه خواص مکانیکی و شکل پذیری بهتری می شود و تردی پوشش ها را از بین می برد. در این مقاله تاثیر ماده پلی دی متیل سیلوکسان بر پوشش های سیلیکا به دو روش مختلف بررسی شد. برای ارزیابی پوشش ها از آنالیز طیف نگاری عبور UV-Vis، طیف نگاری مادون قرمز FT-IR و میکروسکوپ الکترونی SEM و زاویه تماس بهره گرفته شد. نتایج نشان داد هر دو روش در جهت افزایش عبور نور موثر بوده است. نتایج تست زاویه تماس نیز نشان دهنده خاصیت آب گریزی پوشش است که در نتیجه ماده پلی دی متیل سیلوکسان به دست آمده است. لذا می توان انتظار داشت جذب آب در پوشش در طول زمان اتفاق نخواهد افتاد و خواص نوری پوشش افت نخواهد کرد.

کلیدواژه ها:

پوشش ضد بازتاب ، آبگریز ، سیلیکه ، پلی دی متیل سیلوکسان ، سل-ژل