تحلیل اقتصادی جنگلداری شهری با رویکرد تاب آوری و توسعه ی پایدار

این پژوهش به بررسی نقش جنگلداری شهری در افزایش تاب آوری زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی شهرها با تاکید بر اصول توسعه پایدار می پردازد. فضای سبز شهری نه تنها به عنوان زیرساخت های سبز در کاهش آلودگی هوا، تنظیم دما و مدیریت رواناب شهری موثر هستند، بلکه ارزش های اقتصادی قابل توجهی از طریق افزایش کیفیت زندگی، جذب سرمایه گذاری، کاهش هزینه های سلامت و ارتقای گردشگری شهری ایجاد می کنند. از منظر تاب آوری، جنگلداری شهری به عنوان یک سیستم پیچیده و پویا، ظرفیت شهرها را برای مقابله با شوک های اقلیمی و بحران های زیست محیطی افزایش می دهد. نظریه های تاب آوری اجتماعی-اکولوژیکی نشان می دهند که وجود شبکه های سبز و پوشش گیاهی متنوع، انعطاف پذیری سیستم شهری را ارتقا داده و امکان بازگشت سریع تر به شرایط پایدار پس از بحران ها را فراهم می سازد. از دیدگاه توسعه پایدار جنگلداری شهری با پیوندی میان سه بعد اصلی پایداری شامل بعد زیست محیطی با کاهش آلودگی و حفاظت از منابع طبیعی؛ بعد اقتصادی با کاهش هزینه های سلامت عمومی، افزایش ارزش املاک و ایجاد فرصت های شغلی سبز و از بعد اجتماعی با ارتقای عدالت محیطی، افزایش رفاه روانی و تقویت سرمایه ی اجتماعی همراه است. در این مقاله، ابتدا چارچوب نظری ارتباط میان جنگلداری شهری و تاب آوری اقتصادی تبیین شده و سپس منافع مستقیم و غیرمستقیم جنگل های شهری مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد جنگلداری شهری، علاوه بر بازدهی اقتصادی بلندمدت، موجب افزایش ظرفیت شهرها در مواجهه با بحران هایی مانند تغییر اقلیم و آلودگی می شود. همچنین جنگلداری شهری یک سرمایه طبیعی و اقتصادی ارزشمند است که با ایجاد هم افزایی میان ابعاد زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی می تواند به عنوان محرک اصلی توسعه پایدار و افزایش تاب آوری شهری در سیاست گذاری های آینده مورد توجه جدی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خدمات اکوسیستمی ، اقتصاد ، زیرساخت های سبز ، تحلیل هزینه–فایده