ارزیابی مدل های بودجه ریزی مشارکتی و تاثیر آن بر اعتماد عمومی در شهرداری ها

این پژوهش با هدف ارزیابی مدل های مختلف بودجه ریزی مشارکتی و تحلیل تاثیر آن ها بر اعتماد عمومی در بستر حکمرانی شهری انجام شده است. بودجه ریزی مشارکتی به عنوان ابزاری نوین در مدیریت شهری، پتانسیل بالایی برای افزایش مشارکت شهروندان در فرایندهای تصمیم گیری و تخصیص منابع دارد. اعتماد عمومی به عنوان یکی از ارکان اصلی سرمایه اجتماعی و موفقیت دولت ها، ارتباط تنگاتنگی با میزان شفافیت، پاسخگویی و مشارکت شهروندان در امور عمومی دارد. لذا، بررسی چگونگی تاثیرگذاری فرایندهای بودجه ریزی مشارکتی بر ارتقاء یا تضعیف این اعتماد، اهمیت بسزایی می یابد. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی و مروری بر مبانی نظری و تجربی، به تعریف، تبیین اصول، اهداف و مدل های رایج بودجه ریزی مشارکتی و همچنین مفاهیم مرتبط با اعتماد عمومی می پردازد. سپس، سازوکارهای نظری تاثیرگذاری بودجه ریزی مشارکتی بر اعتماد عمومی، از جمله نقش شفافیت، درگیری شهروندان، نمایش پذیری نتایج و تقویت سرمایه اجتماعی، مورد بحث قرار می گیرند. در ادامه، مدل های مختلف بودجه ریزی مشارکتی از منظر معیارهایی چون میزان مشارکت، تنوع مشارکت کنندگان، اثربخشی تصمیم ها و کیفیت پیاده سازی ارزیابی شده و نمونه های موفقی از کشورهای پیشرو در این زمینه مورد بررسی تطبیقی قرار می گیرند. در نهایت، با توجه به شرایط ویژه شهرهای ایران، مدلی پیشنهادی برای اجرای بودجه ریزی مشارکتی با در نظر گرفتن پیش نیازهای نهادی و اجرایی و شاخص های سنجش اعتماد عمومی ارائه می گردد. نتایج کلیدی پژوهش نشان می دهد که طراحی دقیق و اجرای شفاف و پاسخگو در مدل های بودجه ریزی مشارکتی، می تواند به طور قابل توجهی اعتماد عمومی را ارتقاء بخشد، اما چالش هایی نظیر مشارکت نمادین و ناکارآمدی اجرایی نیز می بایست مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

بودجه ریزی مشارکتی ، اعتماد عمومی ، حکمرانی شهری ، مشارکت شهروندی ، مدیریت شهری