توسعه گردشگری ساحلی به مثابه یکی از راهبردهای اقتصاد دریامحور (مورد پژوهی: شهر چابهار)

امروزه گردشگری ساحلی به عنوان یکی از مهم ترین و پرپتانسیل ترین حوزه های اقتصاد دریامحور شناخته می شود. این نوع گردشگری، به عنوان یکی از زیرشاخه های مهم صنعت گردشگری، به فعالیت ها و تجربیات مرتبط با سواحل دریاها، اقیانوس ها و دیگر پهنه های آبی اشاره دارد. از این منظر، توسعه مدرن و کارآمد گردشگری ساحلی می تواند منجر به بهبود زیرساخت ها، ارتقای سطح آگاهی و همچنین ایجاد فرصت های متنوع اقتصادی شود. شهر چابهار، واقع در سواحل مکران در جنوب شرق ایران، با دارا بودن جغرافیای منحصربه فرد، سواحل طولانی، جزیره ها و میدان های مرجانی و دریایی نیز، از این مسئله مجزا نیست و قابلیت های استثنایی در توسعه گردشگری ساحلی و اقتصاد دریامحور دارد. به همین منظور، پژوهش حاضر در راستای بررسی توسعه گردشگری ساحلی در شهر چابهار به عنوان یکی از راهبردهای اقتصاد دریامحور انجام گرفته است. در حقیقت، این پژوهش به دنبال آن بود تا ضمن شناسایی پتانسیل ها و ظرفیت های گردشگری ساحلی در شهر چابهار به واکاوی عوامل موثر بر توسعه گردشگری ساحلی در سطح این شهر اقدام نماید. روش جمع آوری اطلاعات این پژوهش مبتنی بر پیمایش اجتماعی (ابزار پرسشنامه) است. جامعه آماری پژوهش حاضر، تمامی گردشگران ساحلی شهر چابهار بوده که با استفاده از فرمول کوکران، تعداد ۴۰۰ نفر از آن ها مورد پرسشگری قرار گرفته و نتایج حاصل از آن با استفاده از تحلیل عاملی مورد تجزیه وتحلیل واقع شده است. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که شهر چابهار با ترکیبی از جاذبه های طبیعی، فرهنگی و تفریحی، یکی از غنی ترین مناطق گردشگری ساحلی ایران محسوب می شود و با توجه به ظرفیت و پتانسیل بالای این شهر، توسعه گردشگری ساحلی در این منطقه می تواند نقش مهمی در تحقق اقتصاد دریامحور و توسعه پایدار شهر چابهار ایفا نماید. دراین بین، به ترتیب عوامل محیط زیستی، خدماتی–رفاهی، کالبدی-محیطی، مدیریتی و اقتصادی، بیشترین تاثیرگذاری را در توسعه گردشگری ساحلی در سطح این شهر دارند.

کلیدواژه ها:

اقتصاد دریامحور ، گردشگری ، گردشگری ساحلی ، تحلیل عاملی ، شهر چابهار