حکمرانی یکپارچه شهری و نقش آن در ارتقای رقابت پذیری شهرهای ساحلی

شهرهای ساحلی به عنوان کانون های راهبردی توسعه اقتصادی، با بهره گیری از مزیت های جغرافیایی و منابع دریایی، نقش محوری در پیشرفت سرزمینی ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش نظام حکمرانی یکپارچه شهری در بهبود رقابت پذیری شهرهای ساحلی انجام شده است و با استفاده از روش تحقیق توصیفی - تحلیلی و مرور نظام مند منابع کتابخانه ای و اسنادی، چارچوبی نظری برای تحلیل ارتباط میان یکپارچگی حکمرانی شهری و ارتقای شاخص های رقابت پذیری در شهرهای ساحلی ارائه می نماید. این پژوهش نشان می دهد که رویکردهای یکپارچه و چندبعدی مدیریت شهری می تواند به طور معناداری بر توسعه پایدار این شهرها و مناطق ساحلی تاثیر بگذارد. یافته ها حاکی از آن است که اقتصاد دریایی به عنوان موتور محرکه اصلی، زمینه ساز توسعه صنایعی چون شیلات، حمل ونقل دریایی، گردشگری ساحلی و انرژی های تجدیدپذیر دریایی است. حکمرانی یکپارچه شهری از طریق پنج سازوکار کلیدی به ارتقای رقابت پذیری منجر می شود: نخست، ایجاد هماهنگی بین بخشی و کاهش تعارضات سیاستی؛ دوم، توسعه مشارکت های چند ذی نفعی و تقویت سرمایه اجتماعی؛ سوم، به کارگیری فناوری های نوین در مدیریت شهری؛ چهارم، ارتقای تاب آوری در برابر مخاطرات محیطی؛ و پنجم، توسعه زیرساخت های هوشمند و پایدار. همچنین تحول از حکمرانی سنتی به الگوی کارآفرینانه با تاکید بر ظرفیت سازی نهادی، بهبود محیط کسب وکار و بازاریابی شهری، از ضروریات توسعه رقابتی شهرهای ساحلی است. نتایج تحقیق بر لزوم هماهنگی سیاست های محلی با راهبردهای کلان ملی، ایجاد نهادهای کارآمد و توسعه همکاری های بین بخشی تاکید دارد. این مطالعه بر ضرورت ارتقای حکمرانی یکپارچه شهری به عنوان ابزاری کلیدی برای افزایش رقابت پذیری شهرهای ساحلی تاکید می کند که تلفیق راهبردهای توسعه اقتصادی با ملاحظات پایداری زیست محیطی، همراه با بهره گیری از فناوری های دیجیتال، می تواند شهرهای ساحلی را به قطب های رقابتی در سطح منطقه ای و جهانی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی یکپارچه شهری ، رقابت پذیری شهری ، شهرهای ساحلی ، توسعه پایدار ، اقتصاد دریایی