نگرش های ساختار حاکمیت جمهوری اسلامی ایران به توسعه منطقه مکران

منطقه مکران به عنوان یکی از مناطق استراتژیک جمهوری اسلامی ایران، نقشی حیاتی در برنامه های کلان اقتصادی، امنیتی و توسعه ای کشور ایفا می کند. با این حال، علیرغم پتانسیل های فراوان، این منطقه همچنان از نظر اقتصادی و اجتماعی در وضعیت نامطلوبی قرار دارد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه ای، به بررسی نگرش های ساختار حاکمیتی جمهوری اسلامی ایران نسبت به توسعه مکران می پردازد هدف اصلی بیان انواع نگرش های حاکمیتی جمهوری اسلامی ایران در حوزه های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، و زیست محیطی و اثرات مثبت و منفی این نگرش ها در توسعه سواحل مکران است. نتایج این مطالعه نشان می دهد به رغم وجود ظرفیت های کم نظیر ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیکی در منطقه مکران، نسبت به دیگر مناطق ایران، نظیر: دریا و دسترسی مستقیم به آب های آزاد، نقش آفرینی در چهارراه جهانی (شرق دور، شبه قاره هند، کشورهای محصور آسیای میانه، قفقاز و شامات و کشورهای آفریقایی) و...، تاثیرات منفی نگرش های حاکمیتی ناظر بر توسعه سواحل مکران نظیر: رویکرد بالا به پایین، عدم هماهنگی، نادیده گرفتن نگرانی های زیست محیطی و... بر برنامه های توسعه این منطقه سایه افکنده و مانعی اساسی در راستای رشد و توسعه منطقه به شمار می آید. توسعه سواحل مکران نه تنها می تواند به ایجاد اشتغال، کاهش فقر و بهبود شرایط زندگی در مناطق ساحلی مکران گردد بلکه می تواند اقتصاد دریامحور در ایران را شکوفا و موجبات رشد اقتصادی و توسعه ملی را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

سواحل مکران ، توسعه منطقه ای ، نگرش های حاکمیتی ج ا ایران