مطالعه تطبیقی شاخص های رقابت پذیری در شهرهای حاشیه دریای عمان (مطالعه موردی: دبی، مسقط و چابهار)

هدف این مقاله، بررسی و تحلیل رقابت پذیری بنادر دبی، مسقط و چابهار براساس معیارهای اقتصادی، زیرساختی، عملکردی و مدیریتی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و از طریق تحلیل اسناد انجام شده و داده ها با استفاده از نرم افزار MAXQDA کدگذاری و تحلیل گردیده است. چارچوب نظری مطالعه بر مدل الماس پورتر و شاخص های کلیدی رقابت پذیری استوار است. یافته ها نشان می دهد دبی با رشد اقتصادی چشمگیر و زیرساخت های پیشرفته، در جایگاه نخست قرار دارد؛ مسقط از موقعیتی میانه برخوردار است و همچنان به اقتصاد نفت پایه وابسته است؛ و چابهار به دلیل ضعف زیرساختی و رشد اقتصادی پایین، در وضعیت رقابت پذیری ضعیفی قرار دارد. همچنین دبی با بهره مندی از اکوسیستم نوآوری فعال و برنامه های محیط زیستی موثر، از مزیت های رقابتی برجسته ای برخوردار است. این پژوهش تاکید دارد که چابهار با انجام اصلاحات نهادی، جذب سرمایه گذاری و توسعه زیرساخت ها می تواند به یک قطب لجستیکی منطقه ای تبدیل شود. ارتقای رقابت پذیری نیازمند هماهنگی میان عوامل اقتصادی، زیرساختی، انسانی و نهادی است. یافته های این مطالعه می تواند مبنایی برای تدوین سیاست ها و برنامه های توسعه ای موثر از سوی مدیران و تصمیم گیرندگان بندری باشد.

کلیدواژه ها:

رقابت پذیری ، توسعه پایدار بنادر ، دریای عمان ، توسعه منطقه ای