نقش بهداشت ساحلی در جذب گردشگران دریایی در چابهار، ایران

این پژوهش نقش حیاتی بهداشت ساحلی را در ارتقای گردشگری دریایی در چابهار، مقصدی نوظهور در جنوب شرقی ایران، بررسی می کند و به چالش ها و فرصت های توسعه پایدار می پردازد. با تلفیق مطالعات موردی جهانی از تایلند، ترکیه، ایتالیا، اندونزی و ویتنام با زمینه محلی چابهار، این مطالعه تاثیر مسائل بهداشتی، نظیر آلودگی میکروپلاستیک ها، فاضلاب تصفیه نشده و مدیریت ناکافی زباله، را بر دفع گردشگران و تهدید اکوسیستم های دریایی تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهند که غلظت بالای میکروپلاستیک ها در خلیج چابهار، همراه با زیرساخت های محدود، جذابیت این منطقه را به طور قابل توجهی کاهش می دهد، در حالی که دارایی های طبیعی آن—شامل سواحل بکر، صخره های مرجانی و میراث فرهنگی—پتانسیل گردشگری قابل ملاحظه ای ارائه می دهند. با بهره گیری از بهترین شیوه های جهانی، این پژوهش راه حل های مبتنی بر شواهد، از جمله احداث کارخانه های تصفیه فاضلاب، سیستم های مدیریت زباله های جامد، ایجاد مناطق حفاظت شده دریایی و کمپین های آگاهی عمومی را پیشنهاد می کند که با واقعیت های اجتماعی-اقتصادی و زیست محیطی چابهار سازگار شده اند. این راهبردها نه تنها آلودگی را کاهش می دهند، بلکه رفتارهای مسئولانه زیست محیطی را در میان گردشگران و ساکنان ترویج می کنند و جذابیت مقصد را ارتقا می بخشند. یافته ها بر ضرورت مدیریت یکپارچه ساحلی و همکاری بین المللی برای ایجاد تعادل میان رشد گردشگری و حفاظت از محیط زیست تاکید دارند. از منظر عملی، این پژوهش به برنامه ریزی گردشگری و سیاست گذاری زیست محیطی در جنوب شرقی ایران جهت می دهد و الگویی مقیاس پذیر برای توسعه پایدار ساحلی در مناطق با چالش های مشابه ارائه می کند، و چابهار را به عنوان پیشگامی بالقوه در گردشگری دریایی از طریق بهبودهای استراتژیک بهداشتی جایگاه یابی می نماید.

کلیدواژه ها:

بهداشت سواحل ، گردشگری دریایی ، چابهار ، آلودگی میکروپلاستیک ، توسعه پایدار ، مدیریت یکپارچه سواحل