طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد معماری پایدار

رشد روزافزون جمعیت و افزایش نیاز به انرژی و مسکن، چالش های زیست محیطی متعددی را به همراه داشته است. مصرف بی رویه سوخت های فسیلی برای تامین انرژی و گرمایش، همراه با فرآیندهای تولید مصالح ساختمانی، اثرات مخربی بر محیط زیست اعمال کرده است. در پاسخ به این نیاز فزاینده برای سکونت، ساخت و سازهای متراکم، آپارتمان های چند طبقه و مجتمع های مسکونی رواج یافته اند که اغلب ارتباط اندکی با بافت طبیعی و محیط پیرامونی خود دارند. افزایش آگاهی نسبت به مسائل زیست محیطی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی، زمینه را برای شکل گیری مفهوم «معماری پایدار» فراهم آورده است. معماری پایدار، به عنوان یک رویکرد نوین در صنعت ساختمان، تلاش می کند تا به چالش های معاصر پاسخ داده و ضمن ارتقای کیفیت زندگی ساکنان، نیازهای نسل حاضر و آینده را تامین نماید. این پژوهش با هدف معرفی معیارهای طراحی مجتمع های مسکونی پایدار، و همچنین بررسی پیشینه این معیارها در معماری سنتی ایران، انجام شده است. با بهره گیری از روش توصیفی، این مطالعه تلاش می کند تا پلی میان دانش سنتی و رویکردهای نوین معماری پایدار ایجاد نماید.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، مجتمع مسکونی ، توسعه پایدار ، معماری سنتی ، مسکن