بررسی سیاست های بازآفرینی در مناطق حاشیه نشین در راستای ارتقاء کیفیت زیست محیطی(نمونه موردی محله گلشهر شهر مشهد)

رشد فزاینده حاشیه نشینی و پیامدهای زیست محیطی ناشی از آن، چالشی اساسی در مسیر توسعه پایدار شهرها به ویژه در کشورهای درحال توسعه همچون ایران به شمار می رود. این پژوهش با تمرکز بر محله گلشهر مشهد، به بررسی و ارزیابی سیاست های بازآفرینی شهری در راستای ارتقاء کیفیت زیست محیطی مناطق حاشیه نشین می پردازد. هدف اصلی، شناسایی و تحلیل میزان تاثیر این سیاست ها در بهبود شاخص هایی نظیر دسترسی به فضای سبز، کاهش آلودگی های محیطی، و ارتقاء سطح خدمات زیربنایی و رفاهی در این محلات است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و گردآوری داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، میدانی و پرسشنامه انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که اجرای سیاست های بازآفرینی، اگر با مشارکت محلی و شناخت بستر اجتماعی–کالبدی همراه باشد، می تواند نقشی موثر در بهسازی زیست محیطی و ارتقاء کیفیت زندگی در محلات حاشیه نشین ایفا کند. این مطالعه در تلاش است تا ضمن بازشناسی چالش ها، راهکارهایی متناسب با بافت های هدف ارائه دهد که به سیاست گذاران در تدوین برنامه های کارآمد یاری رساند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، حاشیه نشینی ، کیفیت زیست محیطی ، توسعه پایدار ، محله گلشهر مشهد