ارتقای کیفیت محیط درمانی در مناطق حاشیه نشین: بررسی تاثیر معماری درمانگر بر رضایتمندی بیماران ام اس

معماری درمانگر رویکردی نوین در طراحی محیط های درمانی است که تاثیر قابل توجهی بر رضایتمندی بیماران مبتلا به ام اس در مناطق حاشیه نشین کشور می تواند داشته باشد. این پژوهش با مرور نظام مند منابع علمی منتشر شده در پنج سال اخیر، به بررسی اصول معماری درمانگر و تاثیر آن بر بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس پرداخته است. یافته ها نشان می دهد عناصری چون نورپردازی طبیعی، ارتباط با فضای سبز، کنترل آلودگی صوتی، و ایجاد فضاهای آرامش بخش و دسترس پذیر، تاثیر معناداری بر بهبود کیفیت زندگی و رضایتمندی این بیماران دارد. چالش های خاص مناطق حاشیه نشین شامل محدودیت منابع، دسترسی ناکافی به متخصصان، و موانع فرهنگی نیز مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه راهکارهای عملی و مقرون به صرفه ای برای پیاده سازی اصول معماری درمانگر در بافت مناطق حاشیه نشین با هدف افزایش رضایتمندی بیماران ام اس ارائه می دهد؛ راهکارهایی که با بهره گیری از پتانسیل های محلی و با حساسیت به شرایط اجتماعی-اقتصادی این مناطق قابل اجرا می باشند.

کلیدواژه ها:

معماری درمانگر ، مولتیپل اسکلروزیس ، مناطق حاشیه نشین ، رضایتمندی بیماران ، طراحی شفابخش