تحلیل مفهومی و راهبردی پایداری محیطی در طراحی سکونتگاه های غیررسمی در شهر مشهد

با گسترش مناطق حاشیه ای شهری و چالش های زیست محیطی ناشی از آن، توجه به اصول پایداری محیطی در طراحی این سکونتگاه ها امری ضروری به نظر می رسد. مشهد، به عنوان یکی از کلان شهرهای ایران با جمعیت بالای حاشیه نشین، نمونه بارز این وضعیت است. طراحی پایدار در این مناطق می تواند نقش موثری در بهبود کیفیت زندگی، افزایش تاب آوری در برابر تغییرات اقلیمی و کاهش آسیب های محیطی ایفا کند. هدف اصلی این پژوهش شناسایی و تبیین مولفه ها و شاخص های پایداری محیطی در طراحی سکونتگاه های حاشیه ای شهر مشهد است. اساس کار بر تحلیل داده های میدانی و مقایسه آن ها با استانداردهای جهانی پایداری محیطی، به ویژه در زمینه طراحی پایدار سکونتگاه ها، استوار است. روش تحقیق به صورت تحلیلی-توصیفی با استفاده از تحلیل AHP، بررسی میدانی و مقایسه با شاخص های بین المللی می باشد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که مولفه هایی همچون مدیریت منابع طبیعی، استفاده از انرژی های تجدیدپذیر، طراحی اقلیمی مبتنی بر شرایط محلی و ارتقای تاب آوری نقش کلیدی در دستیابی به پایداری محیطی در سکونتگاه های غیررسمی دارند.

کلیدواژه ها:

پایداری محیطی ، سکونتگاه های حاشیه ای ، مشهد ، طراحی پایدار ، تغییرات اقلیمی