واکاوی ماهیت معماری ابنیه معاصر در سکونتگاه غیررسمی، متمرکز بر تامین نیاز ساکنین(نمونه مورد مطالعه: منطقه توس شهر مشهد)

طراحی مسکن در سکونتگاه های غیررسمی به عنوان یک استراتژی موثر برای پاسخگویی به نیازهای گوناگون ساکنین این مناطق، اهمیتی ویژه دارد. با توجه به تنوع فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی ساکنان این سکونتگاه ها، طراحی مسکن باید به گونه ای باشد که قابلیت انطباق و تغییرات را داشته باشد. این پژوهش به واکاوی ماهیت معماری ابنیه معاصر در سکونتگاه های غیررسمی، با تمرکز بر تامین نیازهای ساکنین می پردازد. سکونتگاه های غیررسمی در شهرهایی چون مشهد، به دلیل رشد سریع جمعیت و مهاجرت های داخلی، به یک چالش جدی برای برنامه ریزان و معماران تبدیل شده است. منطقه توس مشهد به عنوان نمونه ای از این نوع سکونتگاه ها، ویژگی ها و مشکلات منحصربه فردی دارد که بررسی آن می تواند به درک بهتری از نیازهای ساکنین و راه حل های معماری معاصر منجر شود. در این مطالعه، ابتدا به تحلیل ساختارهای موجود و نوع معماری ابنیه معاصر پرداخته شده و سپس نیازهای اجتماعی، کالبدی-عملکردی و فرهنگی ساکنین مورد بررسی قرار گرفته است. روش های گردآوری شامل مشاهدات میدانی و تحلیل مستندات مربوط به منطقه بوده است. نتایج نشان می دهد که معماری معاصر در این سکونتگاه ها باید به گونه ای طراحی شود که ضمن تامین نیازهای طبیعی و زیستی ساکنین، قابلیت انطباق با تغییرات اجتماعی و اقتصادی را نیز داشته باشد. همچنین، این پژوهش بر اهمیت مشارکت ساکنین در فرآیند طراحی و اجرای پروژه های معماری تاکید دارد تا بتوان به راه حل های مناسب و پایدار دست یافت.

کلیدواژه ها:

معماری معاصر ، سکونتگاه غیررسمی ، نیازهای ساکنین ، منطقه توس