بهبود بافت های حاشیه نشین از طریق تحلیل تجارب موفق بین المللی و ارائه راهکارهای متناسب با شرایط ایران

یکی از مهم ترین چالش های توسعه شهری گسترش بافت های حاشیه نشین در شهرهای ایران است. در مناطق حاشیه نشین عموما مشکلاتی نظیر فقر، کمبود زیرساخت های شهری، ضعف هویت فضایی، آسیب پذیری اجتماعی و عدم حس تعلق به مکان به تبع این موارد مشکلات عدیده اجتماعی و فرهنگی وجود دارد. این پژوهش به بررسی نقش طراحی معماری و سازمان دهی فضایی در بهبود شرایط بافت های حاشیه نشین می پردازد و با تحلیل تطبیقی راهکارهای اجراشده در کشورهای در حال توسعه و یا توسعه یافته، به دنبال استخراج الگوهای موفق و قابل انطباق با شرایط بومی کشور است. پژوهش حاضر با استفاده از روش کیفی و تحلیل نمونه های تطبیقی، نمونه هایی هدفمند از پروژه های بازآفرینی شهری در کشورهای منتخب را ارزیابی کرده و نقاط قوت و ضعف هر رویکرد را شناسایی می کند. بر اساس یافته ها، راهکارهایی نظیر تقویت مشارکت اجتماعی، طراحی فضاهای عمومی چندمنظوره، ارتقای دسترسی به خدمات شهری و بهره گیری از ظرفیت های محلی، ازجمله موثرترین راهبردها در بهبود بافت های حاشیه نشین محسوب می شوند. درنهایت، مقاله با ارائه پیشنهادهایی جهت بهبود بافت حاشیه نشین بر اساس مطالعات صورت گرفته در اقصی نقاط جهان و تطبیق با شرایط ایران، بر ضرورت تدوین سیاست های یکپارچه و توجه به ویژگی های فرهنگی و اجتماعی هر منطقه تاکید می ورزد تا زمینه ارتقای کیفیت زندگی و توسعه پایدار در این بافت ها فراهم شود.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، سازمان دهی فضا ، مشارکت اجتماعی ، بازآفرینی شهری ، توسعه پایدار