بررسی ارتباط بین احساس عدالت اجتماعی و تمایل به مشارکت اجتماعی در مناطق حاشیه نشین تهران

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین احساس عدالت اجتماعی و تمایل به مشارکت اجتماعی در میان ساکنان مناطق حاشیه نشین شهر تهران انجام شده است. عدالت اجتماعی به عنوان یکی از اصول بنیادین توسعه پایدار، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی دارد. در شرایطی که شهروندان احساس نابرابری، تبعیض یا طرد اجتماعی داشته باشند، مشارکت آن ها در امور جمعی کاهش یافته و زمینه های انزوا و بی تفاوتی اجتماعی گسترش می یابد. جامعه آماری این تحقیق شامل ساکنان مناطق حاشیه نشین پاکدشت و مامازند تهران بوده و نمونه ای به تعداد ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده است. داده ها با استفاده از پرسش نامه استاندارد عدالت اجتماعی و مشارکت اجتماعی گردآوری شد. روش پژوهش از نوع همبستگی و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون رگرسیون خطی و همبستگی پیرسون در نرم افزار SPSS صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین احساس عدالت اجتماعی و تمایل به مشارکت اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۱). همچنین، ابعاد عدالت توزیعی، رویه ای و تعاملی، به صورت جداگانه توانسته اند واریانس مشارکت اجتماعی را پیش بینی کنند. یافته های این پژوهش تاکید می کند که ارتقاء حس عدالت اجتماعی در میان ساکنان حاشیه نشین می تواند به عنوان راهبردی موثر در تقویت مشارکت اجتماعی و بازآفرینی شهری به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

احساس عدالت اجتماعی ، تمایل به مشارکت اجتماعی ، مناطق حاشیه نشین تهران