وضعیت ارتکاب جرائم در حاشیه شهر مشهد (سنجش نه ماهه ابتدایی سال ۱۴۰۳)

حاشیه شهرها، مصداق بارز «عروس هزار داماد» است که شهرداری ها، دهیاری ها، بنیاد مسکن، منابع طبیعی، مجموعه های اوقاف، سازمان تشخیص اراضی ملی، مهاجرین غیرایرانی و مهاجرین از هسته شهر به حاشیه شهر از یک سو و بومیان منطقه از سوی دیگر در کلافی سردرگم قرار گرفته اند. این وضعیت مرهون شرایط اقتصادی جامعه و مدیریت کم توان و نادرست شهری است که نمی تواند قلمرو شهر و خدمات شهری را برای مدت زمان مشخصی تعیین کند تا اولا هر مجموعه وظایف خود را بداند؛ ثانیا نظارت بر همه موضوعات به درستی صورت گیرد. نظام قضایی علی رغم دانستن جایگاه کلیدی حاشیه شهر در میزان ارتکاب جرائم از حیث تولید بزهکار و بستر جرم، کمترین ادعا و اقدام را برای حاشیه شهرها صورت داده و بر عدم توازن این مناطق، افزوده است. سنجش نه ماهه ابتدایی سال ۱۴۰۳ مشهد در مقایسه با همین مدت در سال ۱۴۰۲ نشان می دهد که کاهش ارتکاب جرم در سال ۱۴۰۳، چشمگیر و کاربردی نبوده و در سال ۱۴۰۳ با حداکثر یک درصد کاهش نسبت به سال ۱۴۰۲، حاشیه شهر مشهد با حدود ۲۴ درصد از جمعیت مشهد، میزان ۲۲ درصد جرایم اعلامی از شهر مشهد را به خود اختصاص داده است. از هر ۲۱ نفر در حاشیه شهر مشهد، یک نفر، مرتکب جرم می شود و در اغلب جرائم، به طور طبیعی حداقل ۲۰ نفر هم زیان دیده و درگیر پرونده مجرمانه می شوند. وضعیت ارتکاب جرائم در حاشیه شهر مشهد نشان می دهد پیوستگی اجتماعی در حاشیه شهر، کارایی لازم برای مقابله با پدیده مجرمانه را ندارد. ناگفته نماند که اقدام اخیر دادگستری خراسان رضوی مبنی بر تشکیل مجتمع قضایی می تواند در سنجش وضعیت ارتکاب جرائم در حاشیه شهر مشهد، اثرگذار باشد.

کلیدواژه ها:

ارتکاب جرائم ، شهر مشهد ، حاشیه شهر ، بزهکاری ، بزه دیدگی