بازآفرینی شهری با کاربست طب سوزنی (ترمیم زخم بافت های آسیب دیده)

بافت های حاشیه نشینی به عنوان برهم زننده تعادل فیزیکی شهرها، نشان دهنده توسعه ناموزون شهری و منطقه ای است و به دغدغه ی بسیاری از متخصصین شهری، جامعه شناسان و معماران و مدیران شهری تبدیل گشته است. در دهه های اخیر، گسترش بی رویه شهرنشینی، مهاجرت های بی برنامه و بی توجهی به ظرفیت های بومی، موجب ایجاد و گسترش بافت های فرسوده و آسیب دیده در بسیاری از شهرهای ایران شده است. این بافت ها نه تنها از منظر کالبدی فرسوده و ناکارآمد هستند، بلکه به واسطه انباشت مشکلات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی، به نقاط بحرانی و ناپایدار شهری بدل شده اند. در این مقاله حاشیه نشینی، عوامل آن و مشکلات پدید آمده ناشی از این مسئله بررسی و پس از آن طب سوزنی شهری به عنوان راهکار تاثیرگذار محرک توسعه و رشد خرد مقیاس در جهت کاهش پیامدهای این مهم معرفی گردید. هدف طب سوزنی شهری این است که بر روی فضاهایی که در ساختار شهری شهرها منسوخ و متروک شده اند عمل کند. یعنی استفاده از فضای عمومی به عنوان نقطه ملاقات کار و اوقات فراغت، کاهش فاصله بین این دو کارکرد و در نتیجه ایجاد شهری کارآمدتر و پایدارتر. این مقاله با تمرکز بر مفهوم «طب سوزنی شهری»، به بررسی ظرفیت های بازآفرینی خردمقیاس در نقاط کلیدی کالبد شهری می پردازد. با شناسایی زخم های مشترک در شهر، از جمله فضاهای فرسوده، گره های ناکارآمد و نواحی بی هویت، نشان داده می شود که الگوی طب سوزنی می تواند با مداخلات کوچک اما هدفمند، به بازگشت حیات اجتماعی و کالبدی در شهر کمک کند. مقاله، مفاهیم نظری، نمونه های اجرا شده، و سازوکارهای درمان کالبدی را تحلیل کرده و در پایان، پیشنهاداتی کاربردی برای سیاست گذاران شهری ارائه می نماید. در این پژوهش از روش کتابخانه ای و اسنادی استفاده شده و حوزه ی هدف آن، کلان شهرهای کشور می باشد.

کلیدواژه ها:

طب سوزنی شهری ، بازآفرینی ، بافت