حکمرانی هوشمند؛ ضرورتی برای گذار از حاشیه نشینی

از آنجا که سالانه شهر مشهد پذیرای بیش از ۲۰ میلیون زائر و گردشگر داخلی و خارجی است و همچنین با توجه به جایگاه ویژه مشهد در کشور، تمام تلاش مسئولین شهر مشهد ایجاد بهترین شهر هوشمند برای برآوردن رضایت شهروندان و زائرین است. بنابراین همانطور که می دانیم اولین گام برای رسیدن به یک شهر هوشمند داشتن چشم اندازی در این خصوص می باشد. چشم اندازی که براساس شاخص های شهر هوشمند طراحی نشده باشد باعث انحراف در برنامه ها و یا اجرای برنامه های مقطعی و پراکنده می شود که باعث هدر رفتن منابع و سردرگمی متولیان شهری و شهروندان می شود. بنابراین هدف از انجام این تحقیق بررسی میزان توسعه هوشمندسازی شهر مشهد با توجه به شاخص های یک شهر هوشمند و ارائه راهکارهایی برای بهبود وضع موجود است. روش تحقیق توصیفی – پیمایشی از نوع کاربردی است. جامعه آماری مدیران و مسئولین شهرداری مشهد و سازمان های وابسته به آن انتخاب شده اند و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۲۲ نفر برآورد گردیده است. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بوده که دارای ۱۹ سوال بوده است. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون T تک نمونه ای استفاده شده است. اطلاعات بدست آمده از پرسشنامه مقایسه وضعیت موجود شهر مشهد با شاخص های شهر هوشمند، نشان می دهد که با ۹۵ درصد اطمینان می توان گفت از نظر پاسخ دهندگان وضعیت موجود شهر با شاخص های شهر هوشمند و مفاد چشم انداز شهر مشهد فاصله دارد. و مهم ترین دلایل این امر عبارتند از: عدم توجه به اهمیت چشم انداز و همچنین ناموفق بودن آموزش شهروند الکترونیک، عدم موفقیت برنامه ها در جذب مشارکت شهروندان می باشد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، توسعه پایدار شهری