قانون ساماندهی بازار زمین، مسکن و اجاره بها و ارزیابی تاثیرات آن در حاشیه نشینی مشهد

مساله چالش برانگیز مسکن یکی از مسائل اجتماعی شاخص در جوامع کنونی به ویژه در کلانشهرهاست. این مساله اگرچه چندین دهه قبل از انقلاب شکوهمند اسلامی، مورد توجه قوای مقننه و مجریه قرار داشته است اما تا چندین سال گذشته، هیچگاه عملیاتی نشده است. آمارهای رسمی حاکی از کاهش مسکن ملکی از ۷۳.۴ به ۶۰.۵ و افزایش مسکن استیجاری از ۱۵.۴ به ۳۰.۷ طی سال های ۱۳۷۵ تا ۱۳۹۵ و رشد تعداد خانه های خالی از ۴.۲ به ۱۱.۳ طی سال های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۵ حکایت از ضرورت ورود جدی حاکمیت به این مساله مهم می باشد. این پژوهش به روش تبیینی – تحلیلی و مبتنی بر نظریات رایج علمی در خصوص مسکن انجام شده است. نظریات و بررسی های موجود هم بر پیامدهای مثبت اخذ مالیات از خانه های خالی بر کاهش هزینه تملک و اجاره مسکن و افزایش درآمدهای مالیاتی اشاره کرده اند و هم بر اثر ناچیز یا بی اثر بودن آن. از مجموعه شرایط حاکم بر موضوع در ایران می توان نتیجه گرفت که واگذاری درآمدهای حاصل از اجرای طرح به شهرداری ها می تواند ضمانت اجرای طرح را افزایش دهد، باید به موانع فقهی و حقوقی این طرح توجهی دوباره صورت گیرد، برای شناسایی واحدهای مسکونی خالی، سامانه های مورد نیاز، تکمیل و به یکدیگر متصل گردند و در نهایت با توجه به عدم پیشینه روشن و کاملی از اجرای طرح توسط شهرداری ها، دوره ای را به عنوان دوره آزمایشی برای اجرای طرح در نظر گرفت تا ضمن شناسایی نقاط ضعف، نقاط قوت آن نیز تکمیل گردد.

کلیدواژه ها:

خانه های خالی ، مالیات ، شهرداری ها ، مساله اجتماعی