بررسی تجربیات جهانی پیرامون نحوه برخورد با پدیده اسکان غیررسمی

سکونتگاه های انسانی در فرآیند تاریخی توسعه اجتماعی، نقشی در ساخت تمدن ایفا کرده اند. در این فرآیند، شهرها به عنوان بالاترین سطح سکونتگاه، به مرکزی برای ایفای این نقش تبدیل شدند. پیش بینی های توسعه جهانی نشان می دهد که این نقش ادامه خواهد یافت و به ایجاد و نگهداری شهرهایی بستگی دارد که قادر به ایجاد پایداری از طریق یک محیط قابل سکونت، قابل زندگی و از نظر زیست محیطی پایدار باشند. یکی از پدیده های اصلی بی ثبات کننده شهرها، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، نوعی از گسترش بی قاعده شهری است که باعث مشکلات حادی به نام سکونتگاه های غیررسمی می شود که طبق مشاهدات جهانی به سرعت در حال گسترش هستند. اگرچه این سکونتگاه ها مانعی برای فقر هستند، اما کاستی ها و نقص های سیاست های دولت و بازار غیررسمی را منعکس می کنند. آنها فقر را بازتولید و گسترش می دهند، محیط زیست را در معرض خطر قرار می دهند و مشکلاتی ایجاد می کنند که حل آنها پرهزینه تر از پیشگیری است. آنها تهدیدی جدی برای پایداری و انسجام جامعه شهری هستند و نیازمند اقدامات ویژه برای تنظیم وضعیت فعلی و جلوگیری از گسترش آنها در آینده می باشند. محله های فقیرنشین و سکونتگاه های غیررسمی، به ویژه در بخش مسکن، مظاهر فقر شهری هستند. ساکنان حاشیه شهر، کسانی هستند که در سیستم اجتماعی و اقتصادی شهر ادغام نشده اند و از خدمات اولیه در محل سکونت خود بی بهره اند. این مناطق نه شهری هستند و نه روستایی و با توجه به تنوع علل حاشیه نشینی، دلایل وجود آنها را نمی توان از شهری به شهر دیگر تعمیم داد. در این پژوهش که با شیوه توصیفی تحلیلی و با استفاده از ابزار کتابخانه ای انجام پذیرفته است با بررسی تجربیات جهانی پیرامون نحوه برخورد با پدیده اسکان غیررسمی در سطح جهان نتایج حاصل از اینگونه اقدامات را بیان نموده ایم.

کلیدواژه ها:

اسکان غیررسمی ، تخریب ، انتقال ، مسکن اجتماعی