تبیین نقش حکمروایی خوب شهری بر ساماندهی مناطق حاشیه نشین (مطالعه موردی: الله آباد و چهارده معصوم کرمان)

حاشیه نشینی، پدیده ای اجتماعی و از چالش های اساسی مدیریت شهری در بسیاری از کشورهای جهان است. در ایران نیز این پدیده از دهه ۱۳۲۰ با مهاجرت روستاییان به شهرها آغاز شده و در پی اصلاحات ارضی و سیاست های اقتصادی و اجتماعی، روندی فزاینده به خود گرفته است. شکل گیری این سکونتگاه ها، نه تنها مناطق حاشیه نشین بلکه کل ساختار شهری را تحت تاثیر قرار داده و زمینه ساز بروز انواع ناهنجاری های اجتماعی و فضایی شده است. در این میان، شهر کرمان نیز در دهه های اخیر با گسترش سکونتگاه های غیررسمی مواجه بوده و مناطقی همچون الله آباد و چهارده معصوم نمونه بارز این وضعیت اند. عواملی چون زلزله های مخرب، مهاجرت های گسترده و کمبود مسکن رسمی، بستر رشد این مناطق را فراهم کرده اند. در سال های اخیر، «حکمروایی خوب شهری» به عنوان رویکردی نوین، کم هزینه و پایدار برای ساماندهی سکونتگاه های غیررسمی، از جمله مناطق حاشیه نشین، مورد توجه قرار گرفته است. این رویکرد با تاکید بر مشارکت و تعامل میان دولت، بخش خصوصی و جامعه مدنی، هدف ارتقای کیفیت زندگی و دستیابی به توسعه پایدار شهری را دنبال می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تبیین نقش حکمروایی خوب شهری بر ساماندهی مناطق حاشیه نشین الله آباد و چهارده معصوم در شهر کرمان انجام شده است. این تحقیق از نظر ماهیت، توصیفی–تحلیلی و از نظر روش اجرا کیفی است. داده ها از طریق روش های کتابخانه ای و میدانی گردآوری شده اند؛ به گونه ای که پس از جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و بررسی منابع موجود، از طریق مشاهده مستقیم، دریافت نظرات دستگاه های متولی، دفتر تسهیل گری و تجربه زیسته نگارندگان در پروژه های این منطقه، اطلاعات مورد نیاز استخراج و تحلیل شده اند. در پایان، تشکیل دو کارگروه تخصصی برای پیشگیری و ساماندهی حاشیه نشینی پیشنهاد شده که وظایف آن ها به تفصیل ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سکونتگاه های غیررسمی ، حاشیه نشینی ، حکمروایی خوب شهری ، کرمان ، الله آباد ، چهارده معصوم