توسعه پایدار در بافت های فرسوده با تاکید بر ملاحظات اجتماعی

رشد شتابان جمعیت و توسعه صنعتی افسار گسیخته، باعث پایین آمدن کیفیت زیست شهری، پیدایش مناطق فرسوده شهری، تخریب منابع طبیعی و ناپایداری توسعه می شود. بر طبق نظریه توسعه پایدار، رشد اقتصادی و اجتماعی شهر باید به گونه ای باشد که سرمایه های زیست محیطی و نیازهای توسعه را برای نسل های آینده دچار نقصان نکنند. با توجه به اینکه پایداری اجتماعی یکی از رئوس اصلی و مهم توسعه پایدار محسوب می گردد، به جاست در طرح های مرمت شهری فاکتور اجتماعی به عنوان مهم ترین فاکتورها در نظر گرفته و در نوسازی و یا بهسازی بافت فرسوده بر اساس نیاز ساکنین در نظر گرفته شود. بنابراین جهت نیل به هدف مذکور در این مقاله سعی شد تا با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و جمع آوری اطلاعات مبتنی بر بنیادهای نظری اکتشافی به صورت اسناد کتابخانه ای شاخص های پایداری اجتماعی استخراج شود و سپس شاخص های مورد نظر در قالب دو پرسش نامه جداگانه تدوین، که یکی از آنها توسط برداشت های میدانی به صورت مشاهده، مصاحبه و پرسش نامه از ساکنین در بافت فرسوده کوی سجادیه مشهد و دیگری توسط کارشناسان و متخصصین بافت فرسوده تکمیل شد و پس از آن مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از پرسش نامه ها به وسیله نرم افزارهایی چون Excel و choice Expert ارزیابی شد. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که شاخص های پایداری اجتماعی در وضع مطلوبی قرار ندارد که مهم ترین عامل مهاجرت افراد اصیل و بومی از بافت و جایگزین شدن مهاجرین می باشد. این مهم ضرورت تهیه و اجرای طرح هایی با رویکرد توانمند سازی با اتکا بر سرمایه های انسانی و اجتماعی را پیش از پیش بیان می نماید.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، توسعه پایدار ، پایداری اجتماعی ، کوی سجادیه مشهد