بازآفرینی فضاهای شهری و خلق کانون های شاد و خلاق با تاکید بر نقش هنر عمومی در شهر مشهد

شادی شهری به عنوان مفهومی میان رشته ای و چندلایه، در پیوند با ابعاد کالبدی، اجتماعی و ادراکی فضاهای عمومی، نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کند. در این میان، هنر عمومی با ظرفیت های تعاملی، زیبایی شناختی و زمینه محور خود، می تواند ابزاری موثر در بازآفرینی فضاهای ناکارآمد و خلق کانون های شاد و خلاق شهری باشد. باوجود این، ادبیات موجود کمتر به بررسی نظام مند نقش هنر عمومی در شهرهای مذهبی و بومی سازی تجارب موفق جهانی پرداخته است. این پژوهش باهدف طراحی چارچوبی مفهومی برای بازآفرینی فضاهای شهری مشهد بر پایه هنر عمومی انجام شده و در تلاش است مولفه های اثرگذار بر شادی شهری را در بستری فرهنگی - مذهبی شناسایی و تحلیل کند. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر رویکرد پژوهش روایی است. داده ها از طریق تحلیل متون نظری و مطالعه تطبیقی چهار تجربه جهانی شاخص هنر عمومی (دروازه ابر- شیکاگو، های لاین-نیویورک، سوپرکیلن-کپنهاگ و نمایشگاه داستان های جنگل- سنگاپور) گردآوری شده و با استفاده از روش تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفته اند. فرایند تحلیل شامل کدگذاری مفهومی، شناسایی تم ها، و تفسیر مقایسه ای یافته ها در ارتباط با زمینه بومی مشهد بوده است. یافته های پژوهش سه مولفه کلیدی را در پیوند میان هنر عمومی، شادی شهری و بازآفرینی فضاهای ناکارآمد برجسته می سازند: تعامل اجتماعی، هویت بخشی فرهنگی، و خلاقیت فضایی و ادراکی. این مولفه ها، در تجارب منتخب، از طریق طراحی های مشارکتی، فناوری های چندرسانه ای، و انطباق با هویت های محلی ظهور یافته اند. الگوی پیشنهادی پژوهش، هنر عمومی را به عنوان ابزاری مداخله گر برای اتصال کالبد، معنا و اجتماع معرفی می کند که می تواند مبنای سیاست گذاری های شهری و طراحی فضاهای شاد در شهرهای مذهبی مانند شهرمشهد قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هنر عمومی ، شادی شهری ، بازآفرینی فضاهای شهری