سیاست های شهرداری در پیشگیری از بزهکاری در مناطق حاشیه نشین

رشد شهرنشینی به یکی از چالش های اصلی جهان امروز تبدیل شده است. این تحقیق به بررسی نقش شهرداری ها در ساخت وساز شهری و جلوگیری از حاشیه نشینی و پیشگیری از جرم پرداخته و به این پرسش کلیدی پاسخ داده است که چگونه شهرداری ها می توانند با فعالیت های ساخت وساز شهری به کاهش وقوع جرم در مناطق حاشیه ای کمک کنند؟ این تحقیق با رویکردی تحلیلی و علمی و روش کیفی انجام شده که اطلاعات مورد نیاز به صورت کتابخانه ای و از اسناد موجود گردآوری شده است. نتیجه گیری این پژوهش نشان می دهد که بزهکاری یک پدیده اجتماعی پیچیده است که در محیط های مختلف به شکل های متفاوتی بروز می کند. منشاء این تفاوت ها را باید در ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و شهری و نارسایی های ناشی از آنها جست وجو کرد، که در صورت فراهم بودن بستر مکانی و زمانی مساعد، منجر به وقوع و تکرار جرم می شوند و به مرور زمان یک منطقه جغرافیایی را به کانون جرم خیز تبدیل می کنند. شهرداری ها با تغییر ساختار فضا، ازجمله نحوه نورپردازی معابر، ایجاد مراکز تفریحی و گذراندن اوقات فراغت، طراحی مناسب ساختمان ها و شهرسازی برنامه ریزی شده، مهندسی محیط و منظر کارامد، همچنین نظارت پلیس و استفاده از تجهیزات و فناوری های نوین نظارتی در زمان های خاص بر محل های ویژه، می توانند در روند پیشگیری از بزهکاری موثر باشند. علاوه بر این، عملکرد شهرداری ها در ساماندهی مناطق حاشیه نشین و برنامه ریزی برای جلوگیری از تشکیل چنین محلاتی، از جمع شدن بخش قابل توجهی از مجرمین و ظهور قابلیت های فردی مجرمین بالقوه ناشی از تاثیر پذیری از محیط اجتماعی جلوگیری می کند. شهرداری با جلوگیری از گسترش مناطق حاشیه نشین، به کاهش وقوع جرایمی مانند تغییر غیرقانونی کاربری زمین ها، تصرف غیرمجاز، فروش اموال دیگران، سرقت، ساخت و ساز غیرمجاز، قتل عمد، نزاع های گروهی، تهدید بهداشت عمومی و آلودگی محیط زیست، همچنین اعتیاد و قاچاق مواد مخدر و مشروبات الکلی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

شهرداری ، ساخت وساز ، حاشیه نشینی ، پیشگیری از جرم