مد پایدار و توانمندسازی زنان در جوامع حاشیه نشین؛ رویکردی به سوی توسعه پایدار

مد پایدار به عنوان ابزاری نوین در صنعت مد، با هدف کاهش تاثیر منفی زیست محیطی و اجتماعی، نقشی کلیدی در پیشبرد اهداف توسعه پایدار ایفا می کند. این پژوهش با تمرکز بر توانمندسازی زنان در جوامع حاشیه نشین، به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه مد پایدار می تواند به عنوان ابزاری برای بهبود وضعیت اقتصادی و اجتماعی این زنان عمل کند. با استفاده از روش کیفی و تحلیل داده های ثانویه، این مطالعه نشان می دهد که پروژه های مد پایدار، از جمله آموزش مهارت های خیاطی و تولید پوشاک با مواد بازیافتی، فرصت های شغلی پایداری برای زنان جوامع حاشیه نشین ایجاد کرده و به تقویت خودباوری و هویت اجتماعی آن ها کمک می کند. نمونه هایی مانند پروژه Doozi Style در ایران و Saheli Women در هند نشان دهنده موفقیت این رویکرد در کاهش فقر و نابرابری جنسیتی هستند؛ با این حال، چالش هایی نظیر دسترسی محدود به بازارهای جهانی، کمبود منابع مالی و مقاومت های فرهنگی همچنان موانع مهمی به شمار می روند. این پژوهش پیشنهاد می کند که با حمایت های سیستمی، آموزش های دیجیتال و توسعه ی پلتفرم های بازار، می توان اثربخشی مد پایدار را در توانمندسازی زنان افزایش داد. در نهایت، مد پایدار می تواند گامی موثر در راستای توسعه پایدار و برابری جنسیتی باشد.

کلیدواژه ها:

زنان ، مد پایدار ، توسعه پایدار ، حاشیه نشینی ، توانمندسازی