حاشیه نشینی و نابرابری، شواهدی از نهاد اقتصادی در ایران

حاشیه نشینی یکی از معضلات امروزه جوامع درحال توسعه از جمله ایران است. حاشیه نشین شامل تمام کسانی است که در محدوده اقتصادی شهر ساکن اند ولی جذب اقتصاد شهری نشده اند، و از کمبود امکانات و توجهات رنج می برند. ساکنان این محلات که افراد بومی یا مهاجر هستند به صورت خودجوش در زمین های اطراف شهر که اکثرا بدون مجوز قانونی و استانداردهای لازم است، شروع به خانه سازی کرده اند و به نوعی تصرف نموده اند. در این پژوهش فرض شده که ویژگی نهادی اقتصاد ایران موجب گسترش فقر و حاشیه نشینی شده است لذا تا زمانی که نهادهای اقتصادی تغییر نکند وضعیت حاشیه نشینی و نابرابری تغییری نخواهد کرد. در این مقاله با استفاده از روش مطالعه اسنادی و توصیفی، تحلیل های اقتصادی در مورد حاشیه نشینی، عدالت، نابرابری و فقر ارائه و در پایان راهکارهایی برای بهبود حاشیه نشینی پیشنهاد شده است. یکی از راههای کاهش حاشیه نشینی و افزایش عدالت کمک به کاهش فقر است، به این منظور ابتدا باید افراد فقیر را گروهبندی کرد. در مقاله چهار گروه از فقرا تعریف و برای برون رفت هر گروه از فقرا راهکار متناسب پیشنهاد شده است. نتیجه کلی پژوهش نشان می دهد حاشیه نشینی معلول کژکارکردی نهادهای اقتصادی است و رفع آن نیاز به یک تغییر پارادایم از سوی نهادهای عمومی و خصوصی دارد.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، نهاد ، فقر ، عدالت اقتصادی