حاشیه نشینی، بازآفرینی شهری و چالش های سیاسی و امنیتی در کلان شهر اهواز

پدیده حاشیه نشینی در کلان شهر اهواز طی دهه های اخیر به واسطه رشد بی رویه جمعیت، مهاجرت های روستایی، ضعف برنامه ریزی شهری و نابرابری های اقتصادی-اجتماعی تشدید شده است. تلاش برای بازآفرینی این بافت ها با موانع پیچیده ای به ویژه در عرصه های سیاسی و امنیتی مواجه است. این مقاله با هدف بررسی چالش های سیاسی و امنیتی در فرآیند بازآفرینی مناطق حاشیه نشین اهواز نگاشته شده و ضمن تحلیل وضعیت موجود، راهکارهایی برای بهبود تعامل میان نهادهای حاکمیتی و مردم، افزایش مشارکت اجتماعی، و ارتقاء امنیت شهری پیشنهاد می دهد. روش تحقیق کیفی با استفاده از تحلیل اسنادی و تجربیات میدانی نگارنده در مدیریت شهری است. از جمله این چالش ها می توان به محدودیت منابع مالی، نبود هماهنگی میان نهادهای مختلف دولتی، مقاومت های اجتماعی و فرهنگی در برابر تغییرات، و ضعف در برنامه ریزی های اجرایی اشاره کرد. علاوه بر مسائل اقتصادی و زیرساختی، ابعاد سیاسی و امنیتی حاشیه نشینی در اهواز نیز حائز اهمیت است. در این مناطق، نارضایتی های اجتماعی و شکاف های عمیق میان ساکنان حاشیه نشین و دولت ها موجب بروز تنش های اجتماعی و تهدیدات امنیتی می شود. این مشکلات به ویژه در مواقع بحران، مانند ناآرامی ها و اعتراضات، شدت بیشتری می یابند. بی توجهی به نیازهای این اقشار و عدم مشارکت آنان در فرآیندهای تصمیم گیری شهری، باعث گسترش بی اعتمادی عمومی نسبت به حکومت و نهادهای دولتی شده است. همچنین، رشد بزهکاری، افزایش جرم و خشونت و ضعف امنیت عمومی در این مناطق از دیگر پیامدهای حاشیه نشینی است. این مقاله به بررسی علل و عوامل بروز حاشیه نشینی در اهواز، چالش ها و موانع موجود در فرآیند بازآفرینی شهری و تاثیرات سیاسی و امنیتی حاشیه نشینی در این شهر می پردازد. همچنین، راهکارهایی برای بهبود وضعیت موجود، از جمله تقویت برنامه های بازآفرینی شهری، مشارکت فعال ساکنان حاشیه نشین در فرآیندهای توسعه شهری، ایجاد فرصت های شغلی و بهبود شرایط اقتصادی، و توجه به ابعاد اجتماعی و امنیتی این مسئله، ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، بازآفرینی شهری ، امنیت شهری ، سیاست گذاری شهری ، اهواز