تاثیرات حاشیه نشینی بر اقلیم و منظر شهری

حاشیه نشینی، به عنوان یک پدیده رو به رشد در بسیاری از شهرهای جهان، تاثیرات گسترده ای بر ابعاد مختلف محیط شهری از جمله اقلیم و منظر بر جای می گذارد. پژوهش حاضر به بررسی تاثیرات گسترده حاشیه نشینی، به عنوان یک پدیده رو به رشد جهانی، بر اقلیم و منظر شهری می پردازد. گسترش بی برنامه سکونتگاه های غیررسمی منجر به تغییر کاربری اراضی، تخریب محیط طبیعی و ساخت وسازهای غیراصولی شده و به تبع آن، شرایط اقلیمی محلی نظیر دما، رطوبت و جریان هوا را تحت تاثیر قرار داده و سیمای بصری شهر را دگرگون می سازد. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات کتابخانه ای، اثرات متقابل این پدیده را بر مولفه های اقلیمی و منظر شهری شامل ساختار کالبدی، فضاهای سبز و کیفیت بصری ارزیابی می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که گسترش حاشیه نشینی به طور چشمگیری باعث کاهش فضاهای سبز و افزایش سطوح غیرقابل نفوذ شده که این امر به تشدید اثرات جزیره حرارتی و افزایش دمای محلی منجر می شود. ساخت وسازهای متراکم و غیراصولی با محدود کردن جریان هوا و افزایش جذب حرارت، شرایط نامطلوبی را برای ساکنان ایجاد می کنند. همچنین، منظر شهری در این مناطق با آشفتگی بصری، ناهمگونی ساختاری و کمبود فضاهای عمومی با کیفیت همراه است که کیفیت زندگی و حس تعلق به مکان را کاهش می دهد. عدم مدیریت صحیح پسماند و فاضلاب نیز تهدیدات زیست محیطی و بصری را تشدید می کند. بر این اساس، اتخاذ رویکردهای برنامه ریزی شهری یکپارچه و پایدار با تمرکز بر توسعه فضاهای سبز، بهبود ساخت وساز، ارتقاء زیرساخت های پایدار و مشارکت جوامع محلی برای بهبود شرایط اقلیمی و ارتقاء کیفیت منظر شهری در این مناطق ضروری است.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، توسعه پایدار ، اقلیم شهری ، منظر شهری