برابری اجتماعی به عنوان حق بنیادین عامه در بوته آزمون

هدف: هدف این مقاله، آن است که به رغم پذیرش رسمی انواع برابری، عوامل و علل عدم توفیق جوامع در برقراری برابری اجتماعی را تبیین نماید. روش مطالعه: این مطالعه به روش تحلیلی- توصیفی انجام شده است. یافته ها: با اینکه برابری یکی از آرزوهای بزرگ بشری محسوب می شد و به لحاظ نظری بیش از چند قرن از پذیرش آن می گذرد و اندکی بیش از یکصد سال، اعمال اصل فوق، در قوانین اساسی، مورد پذیرش واقع گردید، واقعیت آن است که برابری اجتماعی در جوامع بشری به صورت رسمی پذیرفته نشده و در جوامع دیگر به رغم پذیرش رسمی، در عمل نادیده گرفته شده است. اگرچه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، مردم ایران را از هر قوم و قبیله که باشند، از حقوق برابر قانونی برخوردار دانسته و داشتن امتیاز به سبب رنگ، نژاد و زبان و مانند اینها را رد نموده است، آنچه در عمل دیده می شود با برابر قانونی به شرح مذکور فاصله دارد. نتیجه گیری: دلیل اینکه برابری اجتماعی در بوته آزمون و عمل، همپای برابری نظری یا برابری قانونی پیش نرفته است، فقدان ترسیم معیار و مرز مشخصی میان برابری و نابرابری اجتماعی از یک سو و قرار گرفتن طولانی مدت اشخاص در موقعیت نابرابری اجتماعی از سوی دیگر می باشد که این نوع نابرابری را به عنوان نابرابری طبیعی جا انداخته است.

کلیدواژه ها:

برابری ، برابری قانونی ، برابری اجتماعی ، حق بنیادین ، پارادوکس ، حقوق عامه