منطق فازی برای آگاهی موقعیتی

آگاهی موقعیتی قابلیت شناختی عامل های انسانی و مصنوعی برای درک، فهم و پیش بینی وضعیت موجود در یک محیط است. سیستم های آگاهی موقعیتی با به کارگیری روش ها، مدل ها و رویکردهای محاسباتی هدف پشتیبانی از آگاهی موقعیتی عامل های انسانی و مصنوعی را برای ارزیابی، ردیابی و پیش بینی موقعیت های بحرانی دنبال می کنند. فرمالیسم های منطق فازی به دلیل قابلیت مواجهه با عدم قطعیت ها و در عین حال ارائه مدل های قابل درک از موقعیت ها و تصمیم ها برای عامل ها به طور گسترده در سیستم های آگاهی موقعیتی مورد استفاده قرار گرفته اند. این مقاله با به کارگیری روش شناسی PRISMA و با تحلیل ۱۳۹ مقاله، یک مرور نظام مند، بی طرفانه و به روز از ادبیات موضوع مرتبط با منطق فازی برای آگاهی موقعیتی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ ارائه می دهد. همچنین یک بحث عمیق در مورد چالش های اساسی باز و جهت گیری های پژوهشی آتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آگاهی موقعیتی ، منطق فازی ، سیستم های آگاه از موقعیت