مروری بر بیژل های پلیمری بر پایه کیتوزان برای کاربردهای موضعی

بیژل های پلیمری مبتنی بر کیتوزان به عنوان سامانه هایی دو فازی و نیمه جامد در سال های اخیر توجه ویژه ای در حوزه دارورسانی موضعی به خود جلب کرده اند. این سامانه ها از ترکیب دو فاز پیوسته هیدروژل و ارگانوژل تشکیل شده اند که امکان رهایش کنترل شده داروهای محلول در هر دو فاز را فراهم می سازند. کیتوزان به عنوان یک پلیمر طبیعی حاصل از دآستیلاسیون کیتین به دلیل ویژگی هایی نظیر زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری، خاصیت ضدباکتریایی و چسبندگی بالا به بافت های پوستی نقش کلیدی در پایداری ساختار و بهبود کارایی بیژل ها ایفا می کند. فرایند ساخت بیژل های کیتوزانی معمولا شامل تهیه هیدروژل کیتوزان و ارگانوژل روغنی و ترکیب آن ها با نسبت معینی با یکدیگر است تا سامانه های پایدار با رهایش دارویی قابل کنترل حاصل شود. این نوع بیژل ها در درمان زخم ها، التهابات پوستی، سوختگی ها و انتقال موضعی ترکیبات دارویی و آرایشی مورد استفاده قرار می گیرند. بهینه سازی ساختار شیمیایی و فیزیکی کیتوزان و کنترل نسبت فازها از عوامل تعیین کننده در عملکرد نهایی این سامانه ها محسوب می شود. در مجموع بیژل های پلیمری بر پایه کیتوزان چشم انداز روشنی در توسعه سامانه های نوین دارورسانی موضعی دارند.

کلیدواژه ها:

بیژل ، کیتوزان ، هیدروژل ، ارگانوژل ، دارورسانی موضعی ، رهایش کنترل شده