مروری بر تاثیر نانوذرات بر ریزساختار و مقاومت خوردگی پوشش PEO روی AZ۳۱B

آلیاژ منیزیم AZ۳۱B به دلیل وزن کم و خواص مکانیکی مطلوب پرکاربرد است اما به شدت مستعد خوردگی است. پوشش های اکسیداسیون پلاسمای الکترولیتی (PEO) راهکاری موثر برای بهبود پایداری خوردگی این آلیاژ است. این نوع پوشش تخلخل و ریزترک هایی دارند که می توانند دوام بلندمدت در برابر خوردگی را محدود کنند. افزودن نانوذرات به الکترولیت PEO رویکردی کارآمد برای رفع این موانع است. این مقاله مروری با تمرکز بر افزودن نانوذرات به الکترولیت اثر چهار نانو افزودنی متداول ترکیبات حاوی استرانسیوم (Sr)، دی اکسید تیتانیوم (TiO۲)، دی اکسید زیرکونیوم (ZrO۲) و اکسید گرافن (GO) بر ریزساختار و رفتار خوردگی پوشش ایجاد شده روی AZ۳۱B گردآوری و مقایسه می کند. گزارش ها نشان می دهند این افزودنی ها با افزایش ضخامت، کاهش تخلخل و تشکیل فازهای پایدارتر، مسیرهای نفوذ را مسدود و انرژی شکست دی الکتریک را افزایش می دهند؛ در نتیجه مقاومت پلاریزاسیون و دوام در محیط های خورنده به طور چشمگیر بهبود می یابد. برای نمونه در برخی مطالعات افزودن Sr در چگالی جریان ۱۲ A/dm² پس از ۴۸ ساعت غوطه وری، مقاومت پلاریزاسیون در حدود ۱.۲×۱۰^۶ cm² گزارش شده است. همچنین GO با ایجاد ریزساختار متراکم تر نرخ خوردگی را چند مرتبه کاهش می دهد. این جمع بندی با تحلیل همزمان شاخص های ریزساختاری و عملکرد الکتروشیمیایی مزایا و محدودیت های هر افزودنی را بیان می کند. نتایج می تواند در جهت بهبود الکترولیت های PEO و دستیابی به پوشش های مقاوم به خوردگی روی آلیاژهای منیزیم مفید واقع شود.

کلیدواژه ها:

PEO ، AZ۳۱B ، نانوذرات ، ریزساختار ، مقاومت به خوردگی