اثر نانوصفحات WS* به عنوان افزودنی به الکترولیت بر مقاومت به خراش و ریز ساختار پوشش های اکسیداسیون الکترولیتی پلاسما روی آلیاژ Mg-RE

PEO اکسیداسیون الکترولیتی پلاسما (PEO) از روش های مناسب برای ایجاد پوشش های سرامیکی روی سطح آلیاژهای سبک است. این فرایند با تشکیل لایه ی اکسیدی متخلخل و نسبتا زبر امکان مهندسی ریز ساختار و کارکرد سطح را فراهم می کند. در این پژوهش، پوشش های روی آلیاژ منیزیم حاوی عناصر نادر خاکی (Mg-RE) در الکترولیت فسفات - سیلیکات با و بدون نانو صفحات دی سولفید تنگستن (WS) تهیه و اثر افزودنی بر ریزساختار و مقاومت به خراش ارزیابی شد. ریز ساختار پوشش ها با میکروسکوپ الکترونی روبشی نشر میدانی (FESEM) بررسی و اندازه ی منفذ و تخلخل سطحی با Image بررسی شد. آزمون نانو خراش با بار ثابت انجام شد و از سیگنال های نیروی نرمال و نیروی مماسی میانگین ضریب اصطکاک، شاخص پایداری تماس (COV) و عمق باقی مانده شیار استخراج شد. نتایج نشان داد در غلظت WS تا غلظت ۱ گرم بر لیتر کاهش شدت ریز جرقه ها به متراکم تر شدن لایه ی بیرونی و کاهش پیوستگی شبکه ی تخلخل منجر می شود؛ در نتیجه سبب کاهش COV و بهبود آن می شود. در غلظت های بالاتر (۱.۵-۲ WS)، تجمع صفحات و ناهمگنی موضعی روند بهبود را محدود و تخلخل موثر را افزایش می دهد. این نتایج نشان می دهد افزودن کنترل شده ی WS مسیر موثری برای تنظیم ریز ساختار و ارتقای مقاومت به خراش پوشش های PEO روی Mg-RE فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

PEO ، منیزیم ، نانوصفحات WS ، نانو خراش ، ریز ساختار