مقایسه کارایی فتوکاتالیزوری نانوکامپوزیتهای HPWMo/g-CN و Pd-Im-Fe۳O۴/g-CN در تخریب نوری آنتی بیوتیک سیپروفلوکساسین تحت تابش نور مرئی

حضور فزاینده ی داروهای مقاوم زیستی نظیر سیپروفلوکساسین در پساب های بیمارستانی و شهری تهدیدی جدی برای اکوسیستم های آبی و سلامت عمومی محسوب می شود. در این مطالعه دو نانوکاتالیزور ناهمگن پیشرفته شامل HPWMo/g-CN و Pd-Im-Fe۳O۴/g-CN جهت تخریب نوری سیپروفلوکساسین از محلول های آبی تحت تابش نور مرئی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. نانوکاتالیزور اول با بهره گیری از اسید هتروپلی تنگستو مولیبداتی موجب افزایش خاصیت اسیدی سطح و بهبود انتقال الکترون در ساختار g-CN گردید. در مقابل حضور نانوذرات پالادیم تثبیت شده بر بستر مغناطیسی Fe۳O۴ در کاتالیزور دوم بازده واکنش را با کاهش بازترکیب الکترون-حفره و امکان بازیافت مغناطیسی بهبود بخشید. آزمایش ها در شرایط بهینه (دوز کاتالیزور و زمان تابش) نشان دادند که هر دو کاتالیزور قادر به تخریب بیش از ۸۵ درصد سیپروفلوکساسین طی زمان واکنش مشخص هستند. با این حال HPWMo/g-CN عملکرد بالاتری در نرخ تخریب اولیه و تولید رادیکال های فعال اکسیژن داشت در حالی که Pd-Im-Fe۳O۴/g-CN مزیت بازیافت پذیری و پایداری عملیاتی را در چرخه های متوالی نشان داد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که طراحی نانوکاتالیزورهای چندجزئی بر پایه g-CN با رویکرد بهبود انتقال بار و پایداری ساختاری روشی موثر و پایدار در حذف آلودگی های دارویی مقاوم محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

فتوکاتالیست ، سیپروفلوکساسین ، نورمرئی