نقش فرهنگ و هنر بومی در توسعه اقتصادی جوامع محلی

دگرگونی های نظری در حوزه مطالعات توسعه بیانگر آن است که توسعه پایدار بدون در نظر گرفتن سرمایه های فرهنگی و ظرفیت های بومی، به نتایجی ناپایدار و وابسته منتهی خواهد شد. در این میان، فرهنگ و هنر بومی به عنوان بخشی از سرمایه نمادین و تاریخی جوامع محلی، قابلیت آن را دارند که در چارچوب اقتصاد خلاق و صنایع فرهنگی، به عامل تقویت کننده بنیان های اقتصادی تبدیل شوند. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه فرهنگ و هنر بومی در فرایند توسعه اقتصادی جوامع محلی، به تحلیل ابعاد کارکردی این ظرفیت ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که در صورت وجود سیاست گذاری منسجم، آموزش مهارت های نوین بازاریابی و بهره گیری از بسترهای فناورانه، فرهنگ و هنر بومی می تواند از سطح فعالیت های معیشتی سنتی فراتر رفته و به سازوکاری درون زا برای توسعه پایدار بدل گردد. نتایج پژوهش بر این نکته تاکید دارد که ادغام هدفمند سرمایه فرهنگی در برنامه های توسعه محلی، ضمن حفظ هویت تاریخی، می تواند زمینه ساز رشد اقتصادی متوازن و پایدار شود؛ به گونه ای که فرهنگ نه به عنوان عنصری تزئینی، بلکه به صورت زیرساختی راهبردی در سیاست های توسعه ای مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فرهنگ بومی ، هنرهای سنتی ، توسعه اقتصادی محلی ، سرمایه فرهنگی ، اقتصاد خلاق ، گردشگری فرهنگی ، توسعه پایدار