جستاری بر مفهوم سازی فراگیری اجتماعی مرتبط با پیاده روی (WRSI)

توسعه ناموزون فرم شهری در سالیان اخیر سبب تشدید مخاطرات عمده ای در محیط انسان ساخت و از جمله کاهش قابلیت پیاده روی به عنوان یکی از ابتدایی ترین نیازهای فردی و اجتماعی شهروندان گردیده است. کاهش قابلیت پیاده روی در فضاهای شهری نه تنها ریشه در محیط انسان ساخت دارد، بلکه بصورت ساختاری دلایل غیرفیزیکی و از جمله زمینه های اجتماعی داشته که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. از طرف دیگر، غالب برنامه ریزی های شهری برای افراد پیاده، برای استفاده تمامی گروه های جامعه نبوده، به گونه ای که عدم امکان بهره گیری از خدمات و تسهیلات شهری برای همگان، منجر به تقویت طرد اجتماعی گردیده است. در این میان، به نظر می رسد توجه به زمینه های اجتماعی انتخاب شیوه پیاده روی بتواند بواسطه تشویق تمامی گروه ها و افراد به حضور فعال در جامعه و تقویت مشارکت و تعاملات شهروندی، محرک فراگیری اجتماعی محسوب شود. در این مقاله تلاش گردیده ابتدا ابعاد و عوامل اجتماعی پیاده روی شناسایی و پس از آن میزان اثرگذاری هر عامل بر فراگیری اجتماعی با استفاده از تحلیل دلفی دو مرحله ای و آماری تعیین شود. در ادامه، مفهوم فراگیری اجتماعی مرتبط با پیاده روی به عنوان مفهومی نوین در دستیابی به شهرهای انسانی معرفی و چارچوب سازی شده است. مطابق با آزمون تی تک نمونه ای، بعد اجتماعی و محیطی به ترتیب با میانگین ۳.۹۳ و ۳.۷۴ بیشترین تاثیر را بر فراگیری اجتماعی در مقایسه با سایر ابعاد پیاده مداری داشته است (۰.۰۵>p). نتایج تحقیق نشان می دهد، توجه به تمایلات و نگرش های افراد می تواند اثرات مثبتی در بهبود دسترسی فراگیر، تحرک پذیری، حق انتخاب، تعامل و مشارکت شهروندان و در نهایت، دستیابی به WRSI قلمداد گردد.

کلیدواژه ها:

پیاده مداری ، فراگیری اجتماعی ، مدل PESTEL ، WRSI