ارزیابی رفتار حمل و نقلی کاربران شهر تهران پس از زلزله

زلزله با ایجاد اختلال در شریان های حیاتی حمل ونقل، فرایند امدادرسانی و بازگشت شهر به شرایط عادی را تحت تاثیر قرار می دهد. با این حال، ارزیابی آمادگی این شبکه ها نیازمند درک پیچیدگی های ناشی از تعامل بین آسیب های فیزیکی و تغییرات رفتاری شهروندان است. دراین راستا انتخاب مناسب شهروندان و مسیریابی و رفتار صحیح حمل و نقلی حایز اهمیت است. هدف این پژوهش بررسی آمادگی رفتار حمل و نقلی پس از زلزله در شهر تهران می باشد. بدین منظور از یک پرسشنامه ۵ عامله استفاده شد و در آن اطلاعات جمعیت شناختی، ادراک کاربران، منابع اطلاعات حمل و نقلی، انتظارات از مدیریت شهری و خودارزیابی حمل و نقلی به صورت خوداظهاری مدنظر قرار گرفت. دراین راستا کاربران مناطق مختلف شهر تهران مورد توجه قرار گرفت و در تحلیل ها روش توصیفی استفاده شد. نتایج نشان داد ۵۰ درصد کاربران پس از زلزله از وسیله نقلیه شخصی استفاده می کنند و نیمی از آنها علیرغم آشنایی با مسیرهای اختصاصی امداد از آن برای تردد استفاده می کنند. ۷۰ درصد از آنها در کارگاه های تخلیه و دسترسی به پناهگاه در شرایط زلزله شرکت نکرده اند و اکثریت آنها در خودارزیابی رفتار حمل و نقلی خود پس از زلزله نمره متوسط می دهند. از نتایج این پژوهش در طراحی دوره های آموزش وظیفه محور رفتار حمل و نقلی پس از زلزله و تهیه محتوای مورد استفاده در رسانه ها و شبکه های اجتماعی برای افزایش آگاهی و طراحی اپلیکیشن های تلفن همراه برای آمادگی شهروندان می توان استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

زلزله ، رفتار حمل ونقلی ، آمادگی کاربران ، مدیریت بحران ، شبکه حمل ونقل