بررسی آثار پویای تحول بخش حمل ونقل بر متغیرهای اقتصاد کلان

در این پژوهش، با رویکردی سیاست گذاری محور، نقش توسعه زیرساخت های حمل ونقل در شکل دهی به تحولات اقتصاد کلان ایران طی سال های ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۲ مورد واکاوی قرار می گیرد. برای این منظور، یک شاخص ترکیبی از توسعه حمل ونقل شامل چهار بخش جاده ای، ریلی، دریایی و هوایی طراحی شده و اثر آن بر مجموعه ای از متغیرهای کلان اقتصادی از جمله تولید ناخالص داخلی غیرنفتی، نرخ بیکاری، سطح عمومی قیمت ها، نرخ ارز، حجم نقدینگی و شاخص کل بازار سرمایه بررسی شده است. چارچوب تجربی پژوهش بر پایه روش های اقتصادسنجی شامل رگرسیون حداقل مربعات معمولی، آزمون علیت گرنجر و آزمون هم انباشتگی انگل–گرنجر است و داده های مورد استفاده به صورت سالانه گردآوری شده اند. نتایج تجربی حاکی از آن است که گسترش زیرساخت های حمل ونقل، به طور معناداری به تقویت رشد اقتصادی غیرنفتی انجامیده و هم زمان کاهش بیکاری و مهار نسبی تورم را به دنبال داشته است. این شواهد نشان می دهد که توسعه حمل ونقل می تواند به عنوان یکی از اهرم های موثر سیاستی در جهت افزایش تولید و اشتغال ایفای نقش کند. افزون بر این، توسعه هماهنگ و یکپارچه بخش های مختلف حمل ونقل ظرفیت آن را دارد که به بهبود ثبات نرخ ارز و کنترل روند نقدینگی در اقتصاد کمک نماید. بر همین اساس، توصیه می شود سیاستگذاران با تمرکز بر اولویت بندی طرح های حمل ونقلی و ارتقای کارایی سرمایه گذاری ها، از توان این بخش در مسیر دستیابی به رشد پایدار اقتصادی، ارتقای رفاه اجتماعی و ثبات متغیرهای کلان بهره بگیرند.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل ، اقتصاد کلان ، توسعه زیرساخت