عدالت ارتباطی در ارتباطات برند شهری بازخوانی نقش رسانه و ارتباطات در تحقق توسعه پایدار

زمینه و هدف عدالت ارتباطی یکی از مولفه های بنیادین حکمرانی شهری است که نقشی تعیین کننده در شکل دهی اعتماد عمومی، مشارکت شهروندی و مشروعیت سیاست های ارتباطی دارد. در شهرهای امروز نابرابری در دسترسی به اطلاعات و شکاف دیجیتال موجب بازنمایی گزینشی گروه ها می شود که این امر بر کیفیت برند شهری اثر منفی دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش عدالت ارتباطی در ارتقای هویت و تصویر برند شهر و پیوند آن با اهداف توسعه پایدار ویژه اهداف یازدهم و شانزدهم انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نوع مطالعات مروری - تحلیلی است که با بررسی نظام مند اسناد بین المللی اعلامیه هزاره، دستورکار ۲۰۳۰، گزارش های یونسکو و (UNDP) و متون مرتبط با حقوق ارتباطات و برندسازی شهری انجام شد. تحلیل داده ها با رویکرد تحلیل محتوای اسنادی و تلفیق مفاهیم در قالب الگوی مفهومی صورت گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد عدالت ارتباطی پیش شرط تحقق برند شهری پایدار است؛ دسترسی برابر به اطلاعات، مشارکت ارتباطی و پاسخگویی رسانه ای سه محور اصلی شکل دهنده برند شهری عدالت محورند. در مقابل، نابرابری ارتباطی موجب حذف گروه های حاشیه ای و تضعیف تصویر برند می شود. نتیجه گیری برند شهری زمانی مشروع و پایدار است که بر پایه عدالت ارتباطی بنا شود. عدالت ارتباطی نه تنها اصل اخلاقی بلکه چارچوب نظری برای سیاست گذاری ارتباطات برند شهری است و می تواند نقشه راهی برای تحقق توسعه شهری مشارکتی، شفاف و اعتماد محور فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

عدالت ارتباطی ، ارتباطات برند شهری ، توسعه پایدار شهری ، حقوق بین الملل ، ارتباطات ، شفافیت ، مشارکت ارتباطی