بررسی منابع آلودگی آلی آب های زیرزمینی با رویکرد ترمیم منابع

آب های زیرزمینی آب هایی هستند که در لایه های آبدار و اشباع زیرزمین تجمع پیدا کرده است و یکی از منابع مهم تامین آب در همه کشورهای دنیا محسوب می گردند و استفاده از آن ها در آبیاری کشاورزی و مصارف شهری و صنعتی رو به افزایش است. استفاده بیش از حد از آب های زیرزمینی و ورود آلاینده ها به این منابع از طریق زباله های جامد شهری و صنعتی، مواد شیمیایی کشاورزی، هیدروکربن های نفتی، آلودگی ناشی از فلزات سنگین مانند آرسنیک، زباله های رادیواکتیو و نیترات مشکلات فراوانی را برای این منابع به وجود آورده است. استفاده از آب های زیرزمینی برای اهداف کشاورزی، صنعت و شرب به طور قابل توجهی در حال افزایش است. این منابع به عنوان بخش مهمی از آب های تجدیدپذیر اکوسیستم به حساب می آیند و در مقایسه با آب های سطحی دارای مزیت های مختلفی مانند کیفیت بالاتر و آلودگی کمتر هستند. از طرفی خشکسالی های متناوب اخیر و کاهش چشمگیر منابع آب سطحی منجر به استفاده بیش از حد از منابع آب زیرزمینی و کاهش کیفیت آن ها شده است. لذا راهکارهایی جهت رفع آلودگی آلی آب های زیرزمینی و روش هایی جهت ترمیم این منابع وجود دارد که می توان به روش های فیزیکی، شیمیایی و زیستی اشاره کرد. در نتیجه این آب ها که بزرگ ترین مخزن آب شیرین و مایع روی زمین هستند و بیشتر از دریاچه ها و رودخانه ها آب در زمین ذخیره شده است. در بسیاری از نقاط دنیا، تقاضای آب کشاورزی، صنعتی و خانگی فقط با پمپاژ آب از زمین میسر می شود همچنین با توجه به وابستگی روزافزون انسان به آب شیرین به ویژه آب زیرزمینی که مهم ترین منبع تامین آب در سرزمین های خشک و نیمه خشک است، مطالعه پایداری وضعیت آبخوان ها امری ناگزیر است. در نهایت، راهکارهایی به منظور کنترل و حذف آلودگی پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

آب های زیرزمینی ، آلودگی آلی ، آلاینده ، ترمیم ، کنترل و حذف آلودگی