ارزیابی روابط علی میان مولفه های رهبری مربی گرا و پیامدهای آن در نهادهای محیط زیستی استان البرز با بهره گیری از مدل دیمتل فازی

محل کار مدرن امروزی نیازمند توسعه رهبری است و در میان سایر موضوعات، رهبری مربی گرا بسیار برجسته است. این پژوهش به دنبال شناسایی و تبیین پیشایندها و پسایندهای رهبری مربی گرا در نهادهای محیط زیستی (مطالعه موردی: نهادهای محیط زیستی استان البرز) با استفاده از روش دیمتل فازی است. پژوهش حاضر بر پایه پژوهش آمیخته ، به صورت کیفی و کمی در پارادایم قیاسی استقرایی است که از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت و روش، توصیفی پیمایشی است . در بخش کیفی مولفه های مرتبط با رهبری مربی گرا مشخص شدند و در بخش کمی روابط علی و معلولی این مولفه ها با رهبری مربی گرا و میزان اهمیت آنها مشخص شدند. جامعه آماری پژوهش متشکل از خبرگان با استفاده از روش نمونه گیری گلوله برفی و بر اساس اصل کفایت نظری ۱۸ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات بخش کیفی، مصاحبه نیمه ساختاریافته و بخش کمی پرسشنامه است. در بخش کیفی ، داده های کیفی بدست آمده از مصاحبه با استفاده از نرم افزار Atlas.ti و روش کدگذاری تحلیل شد و همچنین برای تحلیل کمی از روش دیمتل فازی بهره گرفته شد. در این پژوهش دستیابی به اهداف سازمانی از بیشترین تاثیرپذیری برخوردار است و کارایی و بهره وری، بهبود عملکرد، موفقیت شغلی، توسعه فردی و سازمانی، توسعه حرفه ای سازمان، توسعه و بهبود مستمر، فرهنگ سازمانی مربیگری، اعتماد سازمانی، ایجاد محیط روانی آرام، گشودگی به تغییر، تیم سازی، همدلی، ارتباطات موثر و باز، دانش تخصصی و پذیرش ابهام در درجات بعدی تاثیرپذیری قرار دارند.

کلیدواژه ها:

رهبری مربی گرا ، سازمان محیط زیست ، دیمتل فازی