کمبود منابع آموزشی و فناوری نوین در تدریس ادبیات فارسی

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل چالش های دوگانه ناشی از کمبود منابع آموزشی و فقدان فناوری های نوین در فرآیند تدریس ادبیات فارسی در دوره متوسطه و بررسی میزان تاثیر آن ها بر کیفیت آموزشی بود. این مطالعه از نظر روش شناسی، توصیفی-پیمایشی و کاربردی محسوب می شود که داده های فرضی آن از طریق پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر مقیاس لیکرت و در جامعه آماری معلمان ادبیات فارسی سراسر کشور گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (شامل آزمون های نرمال بودن، تی تک نمونه ای و همبستگی پیرسون) انجام گرفت. یافته های توصیفی نشان داد که بزرگ ترین مانع در این حوزه، به فقدان زیرساخت های فناوری نوین در محیط های آموزشی اختصاص دارد. نتایج حاصل از تحلیل همبستگی، وجود یک رابطه معکوس، قوی و معنادار میان نبود زیرساخت فناوری و کاهش کیفیت تدریس را تایید کرد. در مقابل، قوی ترین رابطه مشاهده شده، به صورت مستقیم و بسیار قوی میان مهارت معلم در چارچوب دانش فنی، محتوایی و پداگوژیکی (TPACK) و بهبود کیفیت تدریس بود. این نتایج به روشنی وجود یک “شکاف دیجیتالی مضاعف” (هم در سطح زیرساخت و هم در سطح محتوا) در نظام آموزش ادبیات فارسی را برجسته می سازد. در نهایت، پژوهش نتیجه می گیرد که تحول آموزشی در این درس حیاتی، مستلزم اقدام همزمان در دو مسیر است: تامین ساختاری منابع و زیرساخت ها، و توسعه مستمر حرفه ای معلمان برای ارتقاء دانش TPACK آن ها.

کلیدواژه ها:

کمبود منابع آموزشی ، فناوری نوین ، تدریس ادبیات فارسی ، شکاف دیجیتالی ، TPACK