جایگاه معلم در سیاست گذاری های کلان آموزشی ایران

معلمان به عنوان عناصر کلیدی نظام آموزشی، نقش اساسی در تحقق اهداف کلان آموزش و پرورش دارند و تاثیر مستقیمی بر کیفیت یادگیری دانش آموزان و توسعه پایدار جامعه می گذارند. با این حال، جایگاه آنان در سیاست گذاری های کلان آموزشی ایران همواره با چالش هایی نظیر عدم مشارکت موثر در فرآیند تصمیم گیری، نبود مکانیزم های رسمی برای ورود به عرصه سیاست گذاری و تمرکزگرایی در تصمیمات کلان آموزشی مواجه بوده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای اسناد و مصاحبه با متخصصان حوزه آموزش، جایگاه معلمان در سیاست گذاری های کلان را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که معلمان عمدتا نقش اجرایی داشته و کمتر به عنوان تصمیم گیرندگان اصلی در فرآیند سیاست گذاری مشارکت داده می شوند. همچنین، نبود بسترهای نهادی و فرهنگی مناسب موجب کاهش انگیزه شغلی آنان و تاثیر منفی بر کیفیت تدریس شده است. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که برای بهبود وضعیت موجود، ضروری است که نهادهای سیاست گذار آموزش و پرورش راهکارهایی برای افزایش نقش معلمان در تدوین سیاست های کلان اتخاذ کرده و سازوکارهای مشارکتی موثری ایجاد نمایند. افزایش این مشارکت می تواند به ارتقای کیفیت آموزش، بهبود رضایت شغلی معلمان و دستیابی به اهداف کلان نظام آموزشی کمک کند.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری آموزشی ، نقش معلمان ، نظام آموزشی ایران ، تمرکزگرایی در آموزش