برنامه ریزی درسی مبتنی بر مهارت های قرن ۲۱ و آموزش خلاقانه

در نظام آموزشی ایران، با تاکید بر نقش آموزش خلاقانه به مثابه متغیر واسط و محوری، انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، توسعه ای-کاربردی و از نظر روش، آمیخته (کیفی-کمی) بود. در مرحله کیفی، با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک، مدل مفهومی پژوهش در سه محور اصلی با ۱۲ زیرشاخص توسعه یافت و با تکنیک دلفی به تایید رسید. در مرحله کمی، داده ها با روش نمونه گیری در دسترس از میان متخصصان برنامه درسی و معلمان جمع آوری و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج تحلیل کمی ضمن تایید روایی سازه مدل، نشان داد که آموزش خلاقانه تاثیر مثبت و معناداری بر عناصر برنامه درسی دارد (ضریب مسیر \beta=۰.۸۲) و این عناصر بازنگری شده، به طور قوی مهارت های قرن ۲۱ را تحت تاثیر قرار می دهند (ضریب مسیر \beta=۰.۷۵). در مجموع، مدل مفهومی پیشنهادی توانست ۶۱ درصد از واریانس توسعه مهارت های قرن ۲۱ را تبیین کند (R^۲=۰.۶۱). این یافته ها بر ضرورت پارادایم شیفت از برنامه درسی محتوا محور به چارچوب صلاحیت محور تاکید می کنند و آموزش خلاقانه را به عنوان کاتالیزور اصلی برای ایجاد این تحول، به طور علمی تایید می نمایند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، مهارت های قرن ۲۱ ، آموزش خلاقانه ، ۴C ، مدل سازی معادلات ساختاری (PLS-SEM) ، تفکر انتقادی