اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خوداعتمادی زنان مبتلا به اسکلروزیس چندگانه

اسکلروزیس چندگانه یکی از شایع ترین بیماری های مزمن و ناتوان کننده عصبی در بزرگسالان جوان است که ابعاد جسمانی، شناختی و هیجانی بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد و در کنار نشانه های جسمی، با مشکلاتی در تنظیم هیجان و خوداعتمادی همراه است که می تواند سازگاری روان شناختی و کیفیت زندگی بیماران را کاهش دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت بر خوداعتمادی زنان مبتلا به اسکلروزیس چندگانه انجام شد. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. بدین منظور، ۳۶ زن مبتلا به ام اس به شیوه در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۸ نفر) جای دهی شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه فراهیجان میتمانسگروبر و همکاران (۲۰۰۹) استفاده شد و داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل گردید. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت موجب افزایش معنادار خوداعتمادی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (p<۰.۰۵) و این اثر در مرحله پیگیری سه ماهه نیز تداوم داشت. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت با تقویت پذیرش، ذهن آگاهی و مهارت های تنظیم هیجان، رویکردی موثر در بهبود خوداعتمادی زنان مبتلا به اسکلروزیس چندگانه است و می تواند به عنوان بخشی از مداخلات روان شناختی بیماران مبتلا به بیماری های مزمن مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت ، خوداعتمادی ، اسکلروزیس چند گانه