نقش ارزیابی های روان شناختی در تصمیم گیری های منابع انسانی: شواهدی از جذب، نگهداشت و تعدیل نیروی انسانی

تصمیم گیری در حوزه منابع انسانی از مهم ترین فرایندهای سازمانی است که پیامدهای آن مستقیما بر عملکرد سازمان، پایداری سرمایه انسانی و بهزیستی روان شناختی کارکنان موثر است. شواهد نشان می دهد تصمیم های غیرعلمی می توانند به ناپایداری شغلی، ترک خدمت و کاهش احساس عدالت روانی در سازمان ها منجر شوند. هدف پژوهش حاضر تبیین نقش ارزیابی های روان شناختی در تصمیم های کلیدی منابع انسانی شامل جذب، نگهداشت و تعدیل نیروی انسانی بود. این پژوهش از نوع کاربردی و میدانی بوده و با طرح علی–مقایسه ای غیرآزمایشی و مبتنی بر تحلیل داده های آرشیوی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه پرونده های اولیه فرایند جذب نیروی انسانی در یک بستر واقعی سازمانی طی چند سال متوالی بود که پس از پالایش داده ها، پرونده های معتبر به صورت تمام شمار مورد تحلیل قرار گرفتند. واحدهای تحلیل بر اساس سطح ارزیابی روان شناختی در سه گروه بدون ارزیابی، ارزیابی محدود و ارزیابی نسبتا کامل طبقه بندی شدند. ابزارهای گردآوری داده شامل سوابق مصاحبه های شغلی و آزمون های روان شناختی استاندارد از جمله شاخص تیپ شخصیتی مایرز–بریگز، آزمون رغبت شغلی هالند، مقیاس نقطه کنترل و ابزارهای مدیریت تعارض بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های مقایسه ای مناسب برای داده های طبقه ای تحلیل شدند. نتایج نشان داد ارزیابی های روان شناختی نسبتا کامل با تصمیم های منسجم تر در جذب، ماندگاری بیشتر و تصمیم گیری هدفمندتر در تعدیل نیروی انسانی همراه است، در حالی که تصمیم های مبتنی بر ارزیابی های محدود یا فاقد ارزیابی از ثبات کمتری برخوردار بودند. در مجموع، یافته ها نشان می دهد ارزیابی های روان شناختی می توانند به بهبود کیفیت تصمیم های منابع انسانی و بهزیستی روان شناختی کارکنان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی روان شناختی ، تصمیم گیری منابع انسانی ، جذب نیروی انسانی ، نگهداشت کارکنان ، تعدیل نیروی انسانی