بررسی رابطه تاب آوری و فرسودگی شغلی

فرسودگی شغلی به عنوان یک سندروم ناشی از استرس مزمن مدیریت نشده در محیط کار، یکی از چالش های اصلی متخصصان یاری رسان مانند مشاوران است که می تواند کیفیت خدمات و سلامت روان آن ها را تهدید کند. تاب آوری به عنوان یک عامل محافظتی فردی، می تواند در کاهش این پدیده نقش داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه تاب آوری و فرسودگی شغلی در مشاوران بود. این پژوهش از نوع همبستگی و با طرح مقطعی انجام شد. جامعه آماری شامل مشاوران شاغل در آموزش وپرورش منطقه پنج تهران بود و نمونه پژوهش به حجم ۹۷ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) و پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ (ماسلاچ و جکسون، ۱۹۸۱) بودند که پس از جمع آوری، داده ها با روش های آمار توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده و چندگانه) تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین تاب آوری و فرسودگی شغلی رابطه منفی و معنادار وجود دارد و تاب آوری پیش بینی کننده منفی فرسودگی است. همچنین در مدل چندگانه، تاب آوری و مقطع تحصیلی پیش بینی کننده های معنادار فرسودگی بودند، در حالی که جنسیت، سابقه و مدرک تحصیلی تاثیر معناداری نداشتند. این یافته ها بر نقش کلیدی تاب آوری به عنوان عامل محافظتی در برابر فرسودگی تاکید دارند و پیشنهاد می کنند برنامه های آموزشی افزایش تاب آوری برای مشاوران، به ویژه افراد با مقطع بالاتر، اجرا شود تا فرسودگی کاهش یابد و کیفیت خدمات مشاوره بهبود پیدا کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، فرسودگی شغلی ، مشاوران ، آموزش وپرورش