تاثیر روان نمایشگری بر اضطراب های تحصیلی دانش آموزان با تمرکز بر اجرای نقش مضاعف توسط والدین

اضطراب های تحصیلی از قبیل اضطراب های ناشی از تکالیف، امتحانات یا بیانگری اجتماعی در مدرسه، زندگی روزمره بسیاری از دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهد. بسیاری از مداخلات روان شناختی با تمرکز بر دانش آموزان انجام می شوند و معمولا نقش والدین، نادیده گرفته می شود. بنابراین، مهم ترین هدف پژوهش حاضر، طراحی و اثرسنجی یک برنامه آموزشی مبتنی بر ایفای نقش مضاعف با تمرکز بر توانش اثرگذاری والدین بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. در هر دو گروه آزمایش و گواه، ۱۵ دانش آموز ۱۰ تا ۱۲ساله حضور داشتند که بر اساس ملاک های شرکت در پژوهش انتخاب شده بودند. برنامه آموزشی مبتنی بر ایفای نقش مضاعف در چهار جلسه برای والدین دانش آموزان گروه آزمایشی اجرا شد. دانش آموزان گروه گواه نیز روان نمایشگری ویژه کودکان را دریافت کردند و والدین آنها صرفا در جلسه مصاحبه نخست حاضر بودند. برای سنجش میزان اضطراب های تحصیلی دانش آموزان و ادراک آنها نسبت به واکنش های والدین شان از روش جامعه سنجی طیف نگار استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که هر دانش آموزان هر دو گروه، تغییرات کاهشی معناداری را در اضطراب های تحصیلی تجربه کرده اند اما ادراک این دانش آموزان نسبت به واکنش های والدین، صرفا در گروه آزمایشی به طور معناداری کاهش یافته است. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که اگر در پی تغییرات ماندگار و اساسی در اضطراب های تحصیلی دانش آموزان هستیم می بایست والدین را نیز در جلسات درمان سهیم سازیم. البته تعمیم نتایج حاصل از پژوهش حاضر، نیازمند اجرای پژوهش های مشابه متعدد در آینده است.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، اضطراب های تحصیلی ، روان نمایشگری ، نقش مضاعف