اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت درکاهش اضطراب و افسردگی فرزندان طلاق

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت در کاهش اضطراب و افسردگی فرزندان طلاق انجام شد. مطالعه حاضر از لحاظ روش نیمه آزمایشی و از نظر هدف کاربردی است و در زمره طرح های پیش آزمون_ پس آزمون با گروه گواه قرار دارد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان دختر فرزند طلاق مقطع متوسطه اول ناحیه ۳ آموزش و پرورش شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۳۹۸ می باشد. نمونه گیری به روش نمونه گیری در دسترس انجام شده و شامل ۳۰ دانش آموز است که به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری به گروه های آزمایشی و گواه منصوب شدند. جهت گردآوری اطلاعات در این پژوهش از پرسشنامه اضطراب زانک (S.A.S) و افسردگی بک (CDS-A) استفاده شد. برنامه اجرایی به مدت هشت جلسه آموزش گروهی ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد، اما گروه گواه، آموزشی دریافت نکرد. جهت تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و نرم افزار ۲۴ SPSS استفاده شد. نتایج نشان دهنده وجود تفاوت معنادار در گروه آزمایش و گواه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون بود. بر اساس این یافته ها درمان مبتنی بر شفقت در بهبود علائم اضطراب و افسردگی فرزندان طلاق اثرگذار است. این یافته ها تلویحات مهمی در زمینه آموزش و ارتقای بهداشت روانی فرزندان طلاق ارائه می کنند.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، افسردگی ، شفقت درمانی ، فرزندان طلاق